Καραντίνα… no more! Και μια και τη ζήσαμε (μαζί με όσα την προκάλεσαν εννοείται), ας μάθουμε κάτι απ’ όλο αυτό, επιτέλους! Αν και έχουμε αρκετό καιρό που το είδος μας δεν το έχει αποδείξει με μεγάλη επιτυχία, υποτίθεται πως οι άνθρωποι μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Διδασκόμαστε από αυτά. Ας το κάνουμε (και) τώρα λοιπόν!
Ένας πλανήτης κρίμα… Γιατί εμείς μόνο αυτό το μετερίζι έχουμε… τα λόγια και την μουσική… τις Τέχνες μας, που όσο κι αν τις πολεμάνε με λύσσα, εκείνες τελικά ανθούν πάντα και παντού.
Μένουμε σπίτι με τα όνειρά μας ζωντανά.
Αυτό είναι και το όμορφο στην ανθρωπότητα. Η μοναδικότητα του κάθε ατόμου. Ένας καλλιτέχνης θα προτιμήσει να μην ικανοποιήσει τις βασικές του ανάγκες παρά να θυσιάσει την δημιουργία του. Αυτό, ο κάθε πολιτικός ανεξαρτήτου χρώματος είναι όντως δύσκολο να το κατανοήσει.
Ο Γιώργος Νταλάρας με την ξεχωριστή ευαισθησία που τον διακρίνει, δίνει υπόσταση και πνοή στην τόσο γλυκιά μελωδία του Γιώργου Μυζάλη και μαζί δημιουργούν το ιδανικό κομμάτι για τη γιορτή της μητέρας.
Η συγγραφή είναι Ουράνια διαδικασία. Έρχεται και σε επιλέγει και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο, από το να γράφεις! Τα συναισθήματα σου, έχουν λέξεις και σημεία στίξης. Όπως στο μυαλό των μουσικών κατοικούν οι νότες, στο δικό μας μυαλό κατοικούν οι λέξεις.
Σε μια έντονη, δραματική και γεμάτη συναισθηματικές αντιθέσεις, σκηνοθεσία, ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος, κατορθώνει να μας φέρει σε απόσταση αναπνοής έναν εκπρόσωπο του freak show ψυχών και να μας κάνει να μπούμε στη διαδικασία κατανόησής του. Μας βάζει στο να αναρωτηθούμε πολλά “πώς” και “γιατί” ενώ ταυτόχρονα μας παρουσιάζει μια προσωπική εξομολόγηση. Τα συμπεράσματα, όλα δικά μας…
Η Βάσια Βασιλείου, αφήνοντας το χιούμορ και τη φαντασία της σε πλήρη ελευθερία, δημιουργεί μια παράσταση η οποία συνδυάζει με λάμψη, ένταση και ζωντάνια, πρόζα, κίνηση, χορό, τραγούδι και μουσική. Έχοντας αναλάβει τόσο την όλη σκηνοθεσία όσο και τη σκηνογραφία μαζί με τα κοστούμια, μπορεί κανείς να πει ότι έχει να κάνει με ένα μοντέρνο βαριετέ, γεμάτο με στοιχεία αρχαίας κωμωδίας.
Το ωφέλιμο και το ουσιαστικό κατ’ εμέ είναι δίνοντας το ερέθισμα, τα επίπεδα να τα ανακαλύπτει ο ίδιος θεατής. Τις ΄΄αναγνώσεις΄΄ επίσης, να τις κάνει ο ίδιος. Όχι να του φοριούνται. Έτσι πιστεύω πως καλλιεργούμαστε ως θεατές. Το ζητούμενο είναι να δίνονται αξιόλογα ερεθίσματα.
Η σκηνοθέτιδα Αλίκη Πήτερσον, με απίστευτη ενσυναίσθηση και ευαισθησία, κατορθώνει να περάσει με κάθε λεπτομέρεια όλο το σκεπτικό της συγγραφής της Μαριαλένας Οικονομίδου σε μια θεατρική σκηνή και να δημιουργήσει μια παράσταση απίστευτα αληθινή.
O Στρατής Πανούριος, έχει δημιουργήσει ένα απόλυτα δυνατό, γεμάτο ζωή και παλμό σκηνοθετικό αποτέλεσμα το οποίο παντρεύοντας το μοντέρνο με το κλασικό, με έξυπνες εναλλαγές και ασυνήθιστα σημεία δράσης, κατορθώνει να σκλαβώσει το κοινό και να το κάνει να μείνει αφοσιωμένο στα επί σκηνής τεκταινόμενα από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό.
