To «The Clown Project» φωτίζει σκοτεινές καθημερινές ιστορίες και υπογραμμίζει τα κακώς κείμενα της σύγχρονης κοινωνίας με ζωντανό, ωμό, ευθύβολο, παραστατικό και μεστό λόγο. Ο ανθρώπινος πόνος καμουφλαρισμένος πάντα με την μάσκα του παλιάτσου, η ανθρώπινη εξουσία καμουφλαρισμένη πάντα με την ίδια ιλουστρασιόν πρόσοψη και η ψυχή να σαπίζει ολοένα και περισσότερο.
Το έργο εστιάζει στον άνθρωπο και σ΄όλα τα κακώς κείμενα που τον ταλανίζουν. Ξύνει επιδερμικά την επιφάνεια για να φανεί η γιγαντιαία, χαώδης τρύπα στο φως. Εμμονές, αδιέξοδα, αγωνία, υπεκφυγές. Η σύγχρονη πραγματικότητα φαντάζει πιο άγρια από ποτέ και η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της. Ο εκφοβισμός (bullying), η μοναξιά, η κοινωνική-οικογενειακή αποξένωση, η έλλειψη αγάπης και επικοινωνίας, το συνεχές κυνήγι του άπιαστου, η καθημερινή επιβίωση αποτελούν εύστοχες υπογραμμίσεις του συγγραφέα. Φαινόμενα τόσο πραγματικά και τόσο συνήθη πλέον! Σύμπαν και μικρόκοσμος πλέκονται αριστοτεχνικά σ΄ένα μοιραίο παιχνίδι καθοριστικής αλληλεπίδρασης.
Σε όλη τη διάρκεια του έργου ήμασταν τα παιδιά του, που μαζεμένα κοντά του τον ακούγαμε πότε γελώντας, πότε χαμογελώντας, πότε συγκινημένοι να μας ξετυλίγει το κουβάρι μιας ολόκληρης ζωής. Το πάθος του, η αμεσότητά του και κυρίως η βαθιά ανθρωπιά του, μας έκαναν να αγαπήσουμε τον άνθρωπο που κρυβόταν πίσω από τον θεωρητικό Μαρξ αφενός και αφετέρου, τον υπέροχο αυτό Έλληνα καλλιτέχνη που είχαμε την τιμή να δούμε σε αυτή τη λαμπρή πρεμιέρα.
Ένα τέτοιο έργο μπερδεύει και ταυτόχρονα ξεκαθαρίζει κάποια πράγματα. Μπερδεύει με τις αναπάντεχες αλήθειες που φανερώνει και ξεκαθαρίζει τα κίνητρα και τις αντιδράσεις της ανθρώπινης ψυχής, που είναι τελικά κοινές για όλους μας.
Από τη μία πλευρά το γιν, η λευκοντυμένη αδερφή που συνθηκολόγησε και θάφτηκε ζωντανή στο σπίτι των αναμνήσεων και από την άλλη η αντίθετη ροπή… το μαύρο πρόβατο, η οποία αφού γνώρισε τα πάντα, επέστρεψε κι εκείνη στην πατρική μήτρα. Οξύμωρο, αλλά αληθινό. Το πατρικό ισοδυναμεί με σιγουριά, με λιμάνι, με καθαρτήριο, με τον απόλυτο μηδενισμό και την επανεκκίνηση στον σκληρό δίσκο της μήτρας. Ισοδυναμεί με μια μικρή αναγέννηση. Με την πλήρη ένωση αρσενικού και θηλυκού. Θετικού και αρνητικού. Αιτίας και αποτελέσματος.
Μία παράσταση ακατάλληλη για ηθικολάγνους, λέει… Η ηθική όμως δεν παρουσιάζει καμία απολύτως λαγνεία, όταν ένα έργο πραγματεύεται τόσο ωμά και ανοιχτά το ζήτημα της ευάλωτης, παιδικής ακόμα ψυχής και κυρίως τον θάνατο από αιτίες που δεν φέρουν καμία ευθύνη τα ίδια τα παιδιά. Ας λείπει λοιπόν, αυτού του είδους η λαγνεία. Είναι, λίαν επιεικώς, υποκριτική. Έτσι τουλάχιστον αντελήφθη την πραγματικότητα ο συγγραφέας μας και την παρουσίασε ως είχε. Με όλη τη σφοδρότητα, σκληράδα και ωμότητα των παιδιών που γίνονται έφηβοι και την καλυμμένη πίσω από τους καλούς τρόπους οπισθοδρομική, απρόσωπη και εξίσου σκληρή και ωμή κοσμοαντίληψη των ενηλίκων γονέων και εκπαιδευτικών στο «πώς» μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά.
Ο πολυσχιδής σκηνοθέτης Κώστας Φιλίππογλου αναλαμβάνει επιτυχώς το δύσκολο ρόλο του καπετάνιου, έχοντας στην φαρέτρα του τέσσερις ακάματους εργάτες του ελληνικού θεάτρου που υπηρετούν πιστά την κωμωδία και έναν έξοχο χορό που μοιάζει σαν πλαστελίνη στα χέρια του. Προτείνει μία καλόγουστη, φρέσκια, ευφρόσυνη, λεκτική παράσταση με υπέροχο ποιητικό λόγο και έμμετρους διαξιφισμούς σ΄ένα ξεχωριστό παιχνίδι ευφυΐας. Η ιδιαίτερη αισθητικά και καλλιτεχνικά προσέγγισή του, πατάει γερά στην εξέχουσα μετάφραση του ποιητή Γιώργου Μπλάνα, ο οποίος δίνει πνοή και νόημα στις λέξεις, δίχως αθυροστομίες και εύκολες λύσεις.
Ο Βασίλης Θωμόπουλος, με όλο το ταλέντο και την οξύνοια που τον διακρίνει, έχει κατορθώσει όλα αυτά τα χρόνια να εισχωρήσει στη νοοτροπία και στην εν γένει ψυχολογία του Έλληνα. Γνωρίζει πολύ καλά τι αρέσει, τι προβληματίζει και τι συγκινεί το ελληνικό κοινό και αυτό ακριβώς προσφέρει, με γνώμονα πάντα την ποιότητα σε κάθε κομμάτι του έργου που παρουσιάζει (σενάριο, σκηνοθεσία, ηθοποιοί) τόσο στην τηλεόραση, όσο και στο θέατρο. Το θεατρικό μας, χωρίς καμία απολύτως σκηνοθετική αδυναμία, κράτησε τον πήχη της ποιότητας και κυρίως το ενδιαφέρον, στο ανώτατο δυνατό σημείο.
Το βράδυ εκείνο του Αυγούστου, κάτω από το φως της σελήνης με σκηνή τον φωταγωγημένο ναό, σε μιαν άλλη σκηνή η φλογερή σαν αίμα Ηλέκτρα μας ανέβασε στη γέφυρα που χωρίζει το παρελθόν από το παρόν, μας θύμισε τι είναι αρχαία τραγωδία, μας δίδαξε ότι σε κάθε δράμα της ζωής επέρχεται η κάθαρση και μας έκανε να νιώσουμε περήφανοι για την ιστορία μας.
Για πάνω από 12 χρόνια, όταν ακούς «Δελφινάριο», το μυαλό σου πάει κατευθείαν στον Μάρκο Σεφερλή, ο οποίος έχει απόλυτα ταυτιστεί με το ακατάπαυστο γέλιο, την σάτιρα, την επιθεώρηση, τις μιμήσεις, τις μεταμφιέσεις και φυσικά… την ευφυής λεξιπλασία του. Ο Μάρκος Σεφερλής είναι αδιαμφισβήτητα, ένας από τους πιο σημαντικούς και παραγωγικότατους κωμικούς της χώρας μας, αφού έχει συμμετάσχει σε σχεδόν 50 θεατρικές παραστάσεις, σε συνολικά 22 σειρές στην τηλεόραση, από τις οποίες οι 9 ήταν δικής του συγγραφής και σκηνοθεσίας, έχει παρουσιάσει 3 τηλεοπτικές εκπομπές, ενώ έχει συμμετάσχει και σε 4 κινηματογραφικές ταινίες.
