Θέματα στην κατηγορία ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Ο σκηνοθέτης μας, Χρήστος Σουγάρης, τολμά εις διπλούν. Αρχικά, να αναλάβει τη σκηνοθεσία μιας αρχαίας τραγωδίας. Κατόπιν, την απόδοση της υπάρχουσας τραγωδίας με εντελώς καινοτόμους όρους και όρια, ένα τεράστιο άλμα, το οποίο όμως δεν είναι στο κενό. Το αντίθετο, θα έλεγα. Είναι μια απόλυτα πετυχημένη, εμπνευσμένη και ρηξικέλευθη προσπάθεια, που συνδέει με τον πιο τέλειο τρόπο το παρόν με το παρελθόν. Την ιστορία με τη δημιουργία μιας παράλληλης ιστορίας, που έχει ως σκοπό να συγκινήσει και να δημιουργήσει ακριβώς αυτό που ήθελε και ο αρχαίος Σοφοκλής: δέος, συμπόνια και στο τέλος κάθαρση, σύμφωνα με τον ορισμό του φιλόσοφου Αριστοτέλη.

Οι σκηνοθέτες μας κατάφεραν σεβόμενοι το παρελθόν, να μεταφέρουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία του έργου στο παρόν και προσθέτοντας τις δικές τους, σύγχρονες πινελιές δημιούργησαν κάτι εντελώς ξεχωριστό. Ήταν κάτι παραπάνω από ένα όμορφα σκηνοθετικά και σκηνικά ρετουσαρισμένο παρελθόν. Ήταν μια πανέξυπνη, σύγχρονη, θεατρική και σεναριακή αναζωογόνηση. Φρέσκο και δροσερό, σαν το καλοκαίρι, τόσο ευχάριστο και χαρούμενο, που η ώρα έπαψε πια να υφίσταται.

«H Δίκη του Σωκράτη» μέσα από τα μάτια δύο φοιτητών είναι μια έντονη, δημιουργική, διδακτική συζήτηση πάνω στον διαχρονικό, κοφτερό, ευθύβολο λόγο του Σωκράτη, ο οποίος παραμένει επίκαιρος σε όλες τις εποχές, καθώς τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα κάθε κοινωνίας εξακολουθούν να μένουν ίδια. Παντού η ίδια μασκαρεμένη δημοκρατία με τον ίδιο επουσιώδη πολιτισμό.

Η παράσταση «Γιατί μαμά;» είναι ένα εξομολογητικό ταξίδι με στάσεις σε όλες τις σκοτεινές πτυχές της ζωής μας, που επιλέγουμε να αποσιωπήσουμε. Ένα ταξίδι στο συλλογικό μας ασυνείδητο, που μπορεί να λειτουργήσει ως ανακουφιστική κάθαρση, αν του επιτρέψουμε να παρεισφρήσει μέσα μας και να μας φέρει σε αντιδιαστολή με όσες αλήθειες μας αγκυλώνουν. Ένα θεατρικό ταξίδι, που εντυπώνεται με τις πιο ζωηρόχρωμες πινελιές πάνω στον καμβά των αναμνήσεών μας.

Δεν μπορεί παρά να αντιπαραβάλει κανείς το κλίμα εκείνης της εποχής στην παράστασή μας, με το κλίμα που βιώνουμε για άλλη μια φορά ως λαός τα τελευταία χρόνια. Σε κάθε κομμάτι του έργου, άσχετα με το αν έχει γραφτεί πιο παλιά, ο καθένας μας ανακαλύπτει κι ένα κομμάτι δικό του. Η ελληνική ψυχή, συμπεριφορά και νοοτροπία ξεδιπλώνονται μπροστά μας με στοιχεία κωμωδίας και τραγωδίας, κυρίως μέσω μεγάλων ηθικών διλημμάτων, τα οποία πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν.

Με το χιούμορ λέγεται ότι μπορεί να περάσει κάποιος τα πιο σοβαρά θέματα με έναν ελαφρύ τρόπο, ο οποίος όμως δε μετριάζει τη σοβαρότητα αυτών, θίγοντας με καυστικότητα τα κακώς κείμενα και χτυπώντας τους ενόχους με το μαλακό γάντι της μαύρης κωμωδίας. Με αυτό το έργο, που είναι σαν μια φανταστική βόλτα με χρονομηχανή σε ένα μελλοντικό παράλληλο σύμπαν, έρχεται κάποιος αντιμέτωπος με μια άλλη πραγματικότητα, η οποία σε ένα βαθμό μοιάζει με την δική μας τα τελευταία χρόνια, μια και μοιράζονται και οι δυο ως καταστάσεις ένα κοινό σημείο: την ανεργία.

Το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι» αποτελεί το προτελευταίο κύκνειο άσμα του σπουδαίου William Shakespeare, γραμμένο με ωριμότητα και μοναδική μαεστρία, που συνδυάζει εύστοχα το τραγικό και το κωμικό στοιχείο με έντονη εσωτερικότητα, ιλιγγιώδη ρυθμό συναισθημάτων και πυκνά νοήματα. Είναι ο καθρέφτης, στον οποίο αντανακλάται η βία που γεννιέται από το άσβεστο μίσος, την παράφορη ερωτική ζήλια, την τυφλή εκδίκηση και συνάμα η ελεγεία, που εκθειάζει τον άδολο έρωτα, την υπέρμετρη αγάπη, την αθωότητα, τη συγχώρεση, τη λύτρωση, την αναγέννηση και την ελπίδα.

Aντικειμενικά, το ελληνικό «Cats» είναι ένα χορταστικό, φαντασμαγορικό, πολύχρωμο, πλούσιο, απολαυστικό υπερθέαμα, που ξεχειλίζει από διάχυτη ομορφιά, δύναμη, πάθος, ευφορία και προσηλώνει οπτικοακουστικά, παρασύροντας την ψυχή και το μυαλό των θεατών σε χαρούμενες, συγκινητικές και ενθουσιώδεις σκέψεις. Η επιτυχία οφείλεται σε όλους τους συντελεστές που δίνουν ψυχή τε και σώματι εντός και εκτός της σκηνής. Τα εντυπωσιακά και απρόβλεπτα αιλουροειδή, διεκδικούν την αναγέννησή τους σ΄αυτήν την ξεχωριστή νύχτα, σκορπίζοντας λάμψη, λύτρωση και σωτηρία σ΄ένα μαγικό παραμύθι συγχώρεσης, αλληλεγγύης και διαφορετικότητας.

Με αυτό το έργο, νιώθει κάποιος σαν να μπαίνει στο παρασκήνιο του αθλητικού ιδεώδους. Όταν σβήνουν τα φώτα και το κοινό, οι θαυμαστές φεύγουν, τί μένει τελικά; Η μοναξιά της αλήθειας και ταυτόχρονα, η αλήθεια της μοναξιάς. Ο πρωταθλητής, πριν και μετά τον αγώνα, μένει μόνος. Μόνος του αγωνίζεται, με αντίπαλο τον χρόνο, την ταχύτητα και κυρίως, τον εαυτό του.

Η «Κόκκινη Μνήμη» είναι ένα κομμάτι θεάτρου και πιο σωστά, ένα υπόδειγμα θεατρικής αφύπνισης, που χαράζει την δική του πορεία στον δύσβατο και κακοτράχαλο δρόμο των συναισθημάτων. Εκείνων των συναισθημάτων που αρνούνται να επαναπαυτούν στην σιωπή και στο σκοτάδι και μάχονται να αγγίξουν την λύτρωση του φωτός.