Θέματα στην κατηγορία ΚΡΙΤΙΚΕΣ

«To αίμα» είναι ομολογουμένως, μια πραγματικά ωμή και σκληρή πραγματικότητα σε μορφή παράστασης. Δεν χαϊδεύει αυτιά και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι μια παράσταση που μας προσγειώνει και μας προβληματίζει για το τί μας επιφυλάσσει το μέλλον, το οποίο πολλές φορές είναι ανεξέλεγκτο και δυστυχώς δεν φορά λαμπρά χρώματα. Είναι μια άλλη πλευρά της ζωής, την οποία μπορούμε άνετα να την προσπεράσουμε. Όχι όμως όταν βλέπουμε αυτή την παράσταση.

Σε μια σχέση, υπάρχουν στιγμές νίκης και στιγμές ήττας. Στιγμές που κάποιος νιώθει βασιλιάς ή βασίλισσα (σαν ένα παιχνίδι σκάκι), και άλλες στιγμές που νιώθει ότι γκρεμίζεται από το άλογό του, ότι πέφτει άγαρμπα από τον θρόνο του. Δεν υπάρχει πραγματικό σχέδιο και στρατηγική, όταν παίζεις με την αγάπη και τούτο, γιατί ακόμα κι αν η αγάπη είναι εκείνο που μένει, αυτό που μετρά τελικά είναι η ίδια η ζωή και το ποιοι είμαστε ως χαρακτήρες. Όταν οι ζωές χωρίζονται, τότε είμαστε κατά κάποιο τρόπο και μαζί και χώρια. Μαζί πάντα, μαζί ποτέ… όπως λέει και η τελευταία πρόταση της παράστασης.

Χαροκαμένες μνήμες, ποδοπατημένα όνειρα, φρούδες ελπίδες, ανείπωτα λόγια στοιβάζονται στον φτωχικό οντά της Ευθαλίας του Γαλατά στον τούρκικο φτωχομαχαλά, καθρεφτίζοντας την πολυτάραχη ζωή της. Φτερό στον άνεμο η ίδια και μια διαδρομή σμιλευμένη από ζωή και θάνατο, χαραγμένη από μικρούς Επιτάφιους και μικρές Αναστάσεις.

Κυριακή απόγευμα στα Ιλίσια, ξανασυνάντησα το πνεύμα της παλιάς μου γειτονιάς και είχα τη χαρά να γνωρίσω από κοντά την Ειρήνη και τη μητέρα της, τη Στέλλα, τον Θάνο και έναν γίγαντα άνθρωπο, τον Σταμάτη. Δεν είναι καθόλου ανθρωπάκος τελικά. Ανθρωπάκια είμαστε όλοι εμείς που απλά νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Που σκεφτόμαστε, μιλάμε με θεωρίες, μα δεν πράττουμε. Αυτή η λέξη ξεχωρίζει τη θεωρία από την πράξη: γενναιότητα κι ένα έργο περασμένων ετών, ένα διαμαντάκι, μας θύμισε τις βασικότερες αξίες σ’ αυτή τη ζωή, προκειμένου να είμαστε περήφανοι που γεννηθήκαμε άνθρωποι.

Η «Θυσία του Αβραάμ» είναι ο ποιητικός λόγος στην πιο καθαρή και πνευματική του έκφραση, είναι τῷ ὄντι ιερό τούτο το βιβλικό μυστήριο ή τελετουργικό δρώμενο, τόσο για το θέμα του, όσο και για την σημασία του. Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης Δαμιανός Κωνσταντινίδης πατάει ευλαβικά στο ποιητικό κείμενο με ευαισθησία, ανθρωπιά και μέτρο. Δίνει στον δραματικό μύθο ποιητικό μέγεθος και βαρύτητα, αναδεικνύοντας δωρικά την συγκινησιακή δύναμη, την ποιητική ομορφιά και την μουσικότητα της κρητικής γλώσσας, κλείνοντας το μάτι στο παράδοξο της κάθε μορφής πίστης.

Ο «Θεός Απών» είναι ένα έργο που δεν εθελοτυφλεί, που λέει την αλήθεια και που έμμεσα μας καλεί να κάνουμε κάτι για να βελτιώσουμε τα πράγματα. Η ιστορία και η πρόοδος σε κάθε επίπεδο, είναι στο χέρι μας. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε Θεοί, όντως. Αν βοηθήσουμε όμως ή σώσουμε τη ζωή κάποιου, γινόμαστε.

Η «Απολογία της Μαρί Κιουρί» είναι μια πολύ όμορφη ιστορία βγαλμένη από τα έγκατα της γης και πασπαλισμένη με λιγοστή αστερόσκονη, για να μας θυμίσει ότι πάντα υπήρχαν άνθρωποι λίγο διαφορετικοί που άλλαξαν τον κόσμο, που είχαν ιερό σκοπό την επιστήμη και την τέχνη τους και που ο δρόμος των έντιμων και ιδεολόγων του πλανήτη, ειδικά των γυναικών, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Είναι η ευτυχής συγκυρία να αποδοθεί δικαιοσύνη σ’ αυτήν την φοβερή γυναίκα επιστήμων και άνθρωπο που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην ιστορία.

Η προσωπικότητα και ο ψυχισμός ενός ανθρώπου δεν είναι ένα παιχνίδι προς τέρψη του υποτιθέμενου νικητή. Η αλλαγή σε έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο, δεν είναι απλή. Η ίδια η ιστορία μας το αποδεικνύει αυτό. Στο χέρι μας όμως είναι να ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πρόβλημα και να κάνουμε κάτι για αυτό. Τέτοια συγγραφικά έργα και σκηνοθετικές προτάσεις, όπως αυτή που παρακολουθήσαμε, αποτελούν μια σημαντική και ηχηρή απάντηση.

Το θέατρο δεν είναι μόνο ένα μέσον ψυχαγωγίας, αλλά και μια ένσαρκη υπενθύμιση μηνυμάτων, αξιών και ανθρώπων που τις στήριξαν με τις πράξεις τους. Ως εκ τούτου, η παράσταση «Σοφία σε θυμάμαι» δεν αποτελεί μόνο απόδειξη καλού θεάτρου, αλλά και μια υπόσχεση πως δεν ξεχνάμε την ιστορία της χώρας μας. Είναι μια παράσταση που αξίζει να την δεις και αφορά όλους τους Έλληνες ανεξαιρέτως.

Με παλιές και νέες δουλειές, με σόλο αυτοσχεδιασμούς που έκοβαν την ανάσα, ο διάσημος αυτός ντράμερ και το συγκρότημα του Γιώργου Φακανά, μας έδειξαν και μας απέδειξαν τι εστί ποιότητα και άρτιος επαγγελματισμός, μαζί με ταλέντο και αγάπη για τη μουσική. Δεν υπήρχε δευτερόλεπτο που να μην ήταν φορτισμένο με τη μαγεία και το φως, με τον ρυθμό και το τέμπο της τζαζ, που έχει την ικανότητα να σε παρασέρνει σε ονειρικά μονοπάτια και να μετατρέπει ένα απλό βράδυ του χειμώνα σε ένα μαγευτικό ταξίδι στον κόσμο της μουσικής.