Οι δυο μας αδερφές είναι ουσιαστικά ο καθρέφτης η μία της άλλης. Κατασπαράζουν και κατασπαράσσονται, αγαπούν και αγαπιούνται, σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται μέσα σε έναν άρρηκτο δεσμό, που δημιουργεί το κοινό αίμα. Όλο το παραπάνω διανθισμένο με άφθονο χιούμορ και γέλιο κάποιες στιγμές, τρυφερότητα και αδελφική αγάπη. Η αγάπη πάντα συγχωρεί, πάντα προχωρά μπροστά ακόμα κι αν την κυνηγά το παρελθόν.
Η συγκεκριμένη παράσταση ως παρουσίαση, φέρνει τον πολυτελέστερο αέρα του εμπορικού θεάτρου, δεν είναι όμως κενή σε περιεχόμενο. Οι ερμηνείες είναι υπέροχες απ’ όλους ανεξαιρέτως τους ηθοποιούς. Βρίσκονται πλήρως μέσα στο πνεύμα της παράστασης που ανεβάζουν.
Εκείνο που κάνει τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη να ξεχωρίζει τόσο πολύ, πέραν των αδιαμφισβήτητων σκηνοθετικών του τεχνικών, είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζει συναισθηματικά το κάθε έργο και το φέρνει στην αγκαλιά του κοινού, αγγίζοντας το με έναν βαθύ και ουσιαστικό τρόπο. Ο Γιώργος Βάλαρης ξέρει να μοιράζει απλόχερα συναισθήματα. Η αμεσότητα, με την οποία ο κάθε πρωταγωνιστής του μιλά κατευθείαν στην καρδιά, είναι μεθυστική και ταυτόχρονα μαγευτική.
Κανείς ποτέ δε θα καταλάβει απόλυτα τους δαιδαλώδεις δρόμους της πολιτικής. Η πολιτική, όπως και το θέατρο, έχει τους δικούς της κανόνες. Με τη μόνη διαφορά ότι με τη συμβολή του θεάτρου, γίνεται κάποιος καλύτερος άνθρωπος. Δε θα το έλεγα αυτό για την πολιτική…
Ο χορός του θανάτου είναι μια σατανική κωμωδία με παράφορο μίσος, άπλετο πόνο, διάχυτη δυστυχία, ατελείωτες στιγμές σαρκασμού και γκροτέσκας έκστασης. Στον φρενήρη θανατερό χορό, που φαντάζει σαν οδυνηρό επικείμενο τέλος, υποτάσσονται ρυθμικά ο Άκις Βλουτής, η Δήμητρα Χατούπη και ο Βασίλης Ευταξόπουλος σαν ακροβάτες ενός σκοτεινού και υποταγμένου υποσυνείδητου. Η αξία της ζωής είναι να διαγράφουμε λάθη του παρελθόντος… δεν είμαστε καταραμένοι, είμαστε μόνοι και χαμένοι…
Το έργο αυτό δένει αριστουργηματικά το παρελθόν με το παρόν, μπλέκει την ανθρώπινη ψυχή σε γνώριμες καταστάσεις, διανθισμένες με άφθονο γέλιο και χιούμορ και όμως… κατορθώνει να προβληματίσει τον θεατή για το αν υπάρχουν τέλειες, αληθινές σχέσεις αμοιβαίας αγάπης. Ή μήπως όλα τελικά στη ζωή είναι ένας συμβιβασμός και η ευτυχία είναι μια μορφή συνθηκολόγησης σε αυτό που μπορεί τελικά να προσφέρει ο ένας στον άλλο;
Το «Soulmates» είναι μια παράσταση που έχει τις ρίζες της βαθιά στις ανθρώπινες σχέσεις, δανειζόμενη χαρακτηριστικά από το σύγχρονο ελληνικό τοπίο με τέτοιο τρόπο που η οικειότητα τόσο με τους χαρακτήρες, όσο και με τις καταστάσεις να κρίνεται αναπόφευκτη.
Ο ταλαντούχος Θεόδωρος Οικονομίδης πατάει ευλαβικά και με απόλυτο σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο του ποιητή, κάνοντας μια προσεχτική συρραφή στο μέγεθος, ώστε να είναι λειτουργικό και εύχρηστο. Αφήνει τον ποιητικό λόγο αυτούσιο και αναλλοίωτο να διανθιστεί με ζωντανή, πρωτότυπη μουσική από κρουστά και έγχορδα όργανα σαν οπερετικό λιμπρέτο. Όλη η αίθουσα γεμίζει από εξαίσιες μελωδίες της ορχήστρας, που ντύνουν μουσικά και ηχητικά τις εκάστοτε δράσεις.
Ο Καναδάς πώς θα μπορούσε να είναι ως συναίσθημα; Μα ο ίδιος ο καιρός, που τόσο γλαφυρά περιγράφεται μέσα από το έργο, το καταδεικνύει: ένα γκρίζο, μουντό και βροχερό συναίσθημα, που δε βλέπει πουθενά ακτίνα φωτός και τελικά κουλουριάζεται παραδομένο στην ίδια του τη μοίρα. Ενώ το ελληνικό καλοκαίρι έχει τη δύναμη του ήλιου, τη λάμψη της αισιοδοξίας, την ηρεμία του μεσημεριού, ο βροχερός «Καναδάς» μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη σφαίρα, η οποία όμως είναι αληθινή
Το κείμενο, σε συνεργασία Σπύρου-Ανδρέα Παπαδάτου και Κωστή Μπασογιάννη, σε μορφή διαλόγου τραβά τον θεατή άμεσα στην πλοκή του. Κινείται σε γρήγορους, εναλλασσόμενους ρυθμούς, ιντριγκάρει, ξαφνιάζει, δημιουργεί ερωτήσεις και προσωπικά ερωτήματα, στιγμές αποπροσανατολίζει, αλλά ταυτόχρονα με πανέξυπνο τρόπο οδηγεί στη λύση του δράματος.
