Ένα χιουμοριστικό, αληθινό κείμενο, που η σκηνοθέτης μας Σοφία Σπύρου μεταφέρει στη θεατρική σκηνή με όλη τη φρεσκάδα, τη ζωντάνια και την ορμή των νεανικών χρόνων. Βάζει τους πρωταγωνιστές της να αλληλεπιδρούν με έξυπνους διαλόγους και ακόμα πιο εμπνευσμένους μονολόγους, μας προσφέρει μια σύγχρονη, μοντέρνα άποψη της ζωής και του έρωτα, διανθισμένη φυσικά με την απαραίτητη δόση τρέλας και ονείρου!
Η Έντα είναι ένας «υπερήρωας». Όπου «υπέρ», σημαίνει «πέρα από» και όχι τόσο «πάνω από». Πέρα από τις συμβάσεις και τις κοινωνικές νόρμες εκείνων των καιρών, πέρα από τον μέσο νοητικό όρο, πέρα από την πεζή πραγματικότητα, πέρα από τα δεσμά κάθε είδους με μεγαλύτερο εκείνο της ίδιας της ζωής. Τόσο των άλλων, όσο τελικά και της δικής της.
Στην συγκεκριμένη παράσταση, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί πόσο ταλέντο μπορεί να χωρέσει μέσα σε ένα θέατρο, σε μια παράσταση, όσον αφορά τη μουσική, τα κείμενα και τους στίχους. Κυρίως… πόσο θάρρος και αυταπάρνηση, ώστε να εκθέσει κάποιος τα προσωπικά του βιώματα, να τα κάνει μουσική και τραγούδι και να τα παρουσιάσει μπροστά στα μάτια όλων αυτών των θεατών που κοιτούν με δέος;
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μητρόπουλου, αξιόλογα δεμένη και ιδιαίτερα εφευρετική, ζωντάνεψε ιδανικά το έξυπνο θεατρικό κείμενο, καταφέρνοντας να περάσει στο κοινό όλα τα μηνύματα της παράστασης. Ο έμπειρος σκηνοθέτης με την ιδιοφυή του προσέγγιση, κατάφερε επίσης να αποσπάσει υπέροχες ερμηνείες από τους ηθοποιούς του.
Το να βλέπω ένα θεατρικό γραμμένο από τον σπουδαίο αυτό Έλληνα δημιουργό, μου έδωσε την αίσθηση που μου δίνουν και τα κόμικς του κάθε φορά που τα διαβάζω. Μέσα από το χιούμορ και το γέλιο, αντιλαμβάνεται κανείς το βάρος και το βάθος των καταστάσεων, που αγγίζουν τον άνθρωπο ως μονάδα και ταυτόχρονα ως κοινωνικό και πολιτικό ον.
«Ο Καλός άνθρωπος του Σετσουάν» φαντάζει σαν μία μαγική ιστορία σε χρόνια σκοτεινά, σαν ένα απελπισμένο τραγούδι γεμάτο πονηριά και χιούμορ για τον «κακό» άνθρωπο, τον αναγκασμένο από την φτώχεια και την άγνοια και για τον «καλό» άνθρωπο, που φορώντας μια μάσκα κακού μπορεί να επιζήσει σε τούτο τον άθλιο και διεφθαρμένο κόσμο.
Η σκηνοθεσία του θεατρικού αυτού βασίζεται στη δύναμη των αποφάσεων. Κατά πόσο μια απόφαση μπορεί να αλλάξει ή και να καταστρέψει τη ζωή κάποιου. Κατά πόσο επιτρέπουν οι υπόλοιπες αδερφές να άγονται από τις αποφάσεις κάποιου άλλου. Πόσο αξία έχει τελικά αυτό που θέλουμε όταν έρχεται σε αντιδιαστολή με αυτό που «πρέπει». Κυρίως… όταν γνωρίζουμε ότι είμαστε μέσα στη δυστυχία, έχουμε τη δύναμη κάποια στιγμή να βγούμε έξω από τη σκοτεινή της δίνη; Ή αυτοκαταστρεφόμαστε κι εμείς, παραδομένοι;
«Ο Ιατροδικαστής ή Στη μνήμη της Έλλης Λαδά» είναι ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που αποτίνει φόρο τιμής στην γκρεμοτσακισμένη, καταρρακωμένη Ελλάδα, που συνθλίβεται καθημερινά από κάθε λογής διαφθορά. Είναι η υπεράσπιση της μίας και μοναδικής αλήθειας που δεν εξυπηρετεί συμφέροντα και στέκει αλώβητη σε όποια σειρήνα βρεθεί στο διάβα της. Είναι ένα έργο πολυσύνθετο, ευθύβολο, αιχμηρό, επίκαιρο, διαχρονικό, ρεαλιστικό, αληθινό που δεν χαρίζεται και δεν κωφεύει. Ένα άκρως φιλοσοφικό κείμενο με πολιτικοκοινωνικές προεκτάσεις και ποιητικά στοιχεία, με λόγο πυκνό και ευφυή, με δράση και αφήγηση που δεν χαϊδεύει τα αυτιά και δεν εξυπηρετεί συμφέροντα.
Η παράσταση αυτή ξεκλειδώνει το υποσυνείδητο. Ανοίγει το σκοτεινό δωμάτιο που όλοι ρίχνουμε τους φόβους, τις σκέψεις που δεν έχουν λογική, τα μικρά πράγματα που τείνουμε να αγνοούμε και θέλουμε να ξεχάσουμε, τις επιθυμίες μας που δεν τολμάμε να αναφέρουμε. Κάποια στιγμή ο Ύπνος φέρνει το όνειρο, κάποιες στιγμές μνήμες ξεπηδούν άξαφνα και ρίχνουν φως στο σκοτεινό αυτό δωμάτιο.
Οι ηθικές αξίες μεταβάλλονται ή χάνονται… τα στεγανά μιας κοσμοθεωρίας ραγίζουν και σπάνε και ο άνθρωπος βρίσκεται μετέωρος στο κενό. Σαν ξεστρατισμένο βέλος μοιάζει να περιπλανιέται τυφλά στο διάστημα του άχρονου χρόνου, ψάχνοντας να βρει το ιδανικό του. Κάποια στιγμή όμως απλά παγώνει και γίνεται άγαλμα. Φορά μια μάσκα και υποδύεται τον ζωντανό-νεκρό. Το μόνο του ιδανικό είναι το λευκό φόρεμα της Οφηλίας.
