Η σκηνοθεσία μας, αφυπνίζει την ανθρώπινη συνείδηση και μας φανερώνει τον δυισμό που επικρατεί στη φύση της ψυχής. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο, μπορεί όμως να γίνει και υπάνθρωπος… ένα «κτήνος στο φεγγάρι». Είναι όμως στο χέρι όλων μας να παλέψουμε να παραμείνουμε πιστοί στην καλή μας φύση, γιατί μόνο έτσι μπορεί να συνεχιστεί η ζωή.
Αν ο Γκούσταβ σπέρνει τους σπόρους της αμφισβήτησης, ο Άντολφ τους θρέφει και τους θεριεύει και η Τέκλα μαζεύει τον καρπό. Όλα όσα έσπειρε… Πάθος-έρωτας-ζήλια-εκδίκηση-σύγκρουση-εξάλειψη-πόνος-απέραντο κενό. Οι λέξεις-κλειδιά που μας ανοίγουν οι πόρτες της ερμηνείας του καθενός από τους πρωταγωνιστές…
Δεν αναγνωρίζεις τον άλλο, όταν έχεις ήδη ξεχάσει ποιος είσαι εσύ… Όλη η φιλοσοφία και ψυχολογία του Υπαρξισμού είναι συγκεντρωμένη στα λόγια αυτά. Βλέποντας την παράσταση αυτή, μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τον βαθύ συμβολισμό του έργου του Γάλλου συγγραφέα.
Με πανέξυπνο, παιδοκεντρικό και παιδαγωγικό πρώτιστα τρόπο, η συγγραφέας μας κατορθώνει να περάσει σε όλους μας, μα ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά, τις βασικές αρχές όπως λέει και η ίδια, της αγάπης, συνέπειας, εντιμότητας, συνεργασίας, υπευθυνότητας και καλοσύνης. Έξι σπουδαίες αξίες ζωής-έξι υπέροχα παραμύθια.
Γρήγορος ρυθμός και ατάκες σαν αγώνας πινγκ πονγκ κρατάνε τον θεατή σε εγρήγορση και αγωνία, ενώ ταυτόχρονα γελάει με την ψυχή του. Στοιχεία που χαρακτηρίζουν βέβαια τον Ρήγα και που θα έλεγε κανείς πως είναι μέρος της υπογραφής του.
Η παράσταση «Brandon Teena», επίκαιρη, ωμή και σκληρή όσο ποτέ, αντανακλά τον πουριτανισμό, την υποκρισία, την ψευτιά, τη μιζέρια και τη μικροψυχία των ανθρώπων που διέπονται από δήθεν απελευθερωμένες νοοτροπίες σε δήθεν πολιτισμένες κοινωνίες, με σκοπό να ταρακουνήσει.
Ο συγγραφέας μας Στέλιος Τσιλιούκας έγραψε ένα έργο που μιλά για τη δεκαετία του΄90 και όμως, ως περιεχόμενο είναι ό,τι πιο επίκαιρο στην εποχή που διάγουμε. Η μεταφορά του στο θεατρικό σανίδι από τον Θάνο Αγγέλη, θεωρώ ότι μπόρεσε να το φωτίσει ακόμα παραπάνω και να του δώσει πνοή και νέα δύναμη. Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν με εκκωφαντικό, σχεδόν γκροτέσκ τρόπο στον υπερθετικό βαθμό. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια μαύρη μουσική φαρσοκωμωδία με τραγικές διαστάσεις!
Ο Ιάκωβος Μυλωνάς και οι συμπρωταγωνίστριες του, Μαρία Χριστίνα Τζαβάρα, Στεφανία Γκουρνέλου, Εύη Καραδήμα, Κωνσταντίνα Μπάδρα, είναι από εκείνους τους ανθρώπους που κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Ο στόχος τους είναι μεγάλος, αλλά η επιθυμία τους ακόμα μεγαλύτερη. Θέτουν ως στόχο τους την επανατοποθέτηση των ΑμεΑ στο κοινωνικό σύνολο με νέα ώθηση, αλλά και δυναμική.
Πρόκειται για την απόδοση ενός μακάβριου γεγονότος, μιας φάρσας στην ουσία, που συνδυάζει το ιδιαίτερο και εύστοχο black χιούμορ που κάποιοι θα εκτιμήσουν, την δημιουργία και την φαντασία ως προς το σενάριο, την σκηνοθεσία, αλλά και την εξαιρετική ερμηνεία των ηθοποιών που απαρτίζουν την παράσταση.
Το σκηνοθετικό αποτέλεσμα ήταν άριστο σε κάθε στιγμή και επίπεδο. Μπόρεσε να κρατήσει το κοινό σε μια ευχάριστη εγρήγορση, γεμάτη κέφι, γέλιο και συγκίνηση. Μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση οι διάλογοι, γεμάτοι χιούμορ και πρωτοτυπία, οι εναλλαγές των σκηνών, η παρουσία των ηθοποιών σε όλο τον χώρο του θεάτρου (και εκτός σκηνής!) και κυρίως η ύπαρξη wall screen, η οποία λειτουργούσε είτε σαν τηλεόραση, είτε σαν ταινία.
