Με αδιαφιλονίκητο προσόν την εξαιρετική φωνή του, που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο, αλλά μάλλον άφησε τους πάντες άφωνους, καθώς επίσης την ευχάριστη σκηνική του παρουσία και το κραταιό του εκτόπισμα, χάρισε στο κοινό του στιγμές μουσικής ευδαιμονίας ερμηνεύοντας μια πληθώρα κομματιών με κύριο αποδέκτη τα συναισθήματα των θαμώνων.
Η σκηνοθέτις μας Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη, παντρεύοντας το μοντέρνο με το κλασικό, αγγίζει το διαχρονικό. Με καινοτομίες, μα ταυτόχρονα με σεβασμό στην ψυχή του έργου, στην κυριολεξία γκρεμίζει στην τελευταία πράξη τα σκηνικά που κρύβουν πίσω από τους τοίχους τους χρόνια σιωπής, λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ ή που αν και ειπώθηκαν, τελικά σίγησαν.
Οι μεταλλαγές στη διάθεση των ηθοποιών από τη μία κατάσταση στην άλλη, είναι πολύ δυνατές και απρόβλεπτες και δίνουν μία αυθεντική ένταση στις κωμικοτραγικές καταστάσεις οικογενειακής τρέλας, σε ένα έργο με άφθονα γκροτέσκα στοιχεία και πολιτικά μηνύματα. Όλοι αποδίδουν τον ρόλο τους με φανταστική συνέπεια και αυθεντικότητα και δεν είναι κανείς πρώτος ή τελευταίος. Όλοι είναι ίσοι σε αριστουργηματική ποιότητα ηθοποιίας.
Πρόκειται για ένα έργο με αμιγώς ρεαλιστική βάση, που εντρυφά στο ένστικτο της επιβίωσης και αφήνει να ξεχυθούν όλες οι ανθρώπινες εξάρσεις που προκύπτουν από μια μοιραία και απειλητική κατάσταση. Μεστό, βαθιά ειλικρινές, με βαθμιαία ένταση που «χτίζει» το δραματουργικό κρεσέντο, είναι ένα κείμενο με κραταιά δομικά υλικά που ευνοεί τις καταιγιστικές ερμηνείες.
Ο Χάρης Ρώμας δημιουργεί μια εντελώς ξεχωριστή, διδακτική παράσταση, ιδανική για παιδιά, που τη διανθίζει με στίχους και μουσική και την κάνει μια αξέχαστη εμπειρία, τόσο για τους μικρούς φίλους, όσο και για τους γονείς τους. Πρόκειται για ένα νέο στα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα, το οποίο πατά στην ποιότητα.
Ο σκηνοθέτης μας Βαγγέλης Πανταζής, με πλήρη σεβασμό στο συγγραφικό πνεύμα του αξεπέραστου Δημήτρη Ψαθά, κατορθώνει να το περάσει με εκπληκτικό τρόπο στο κοινό του, τόσο αυτούσιο, όσο και σύγχρονο. Συνθέτει επί σκηνής διαχρονικούς χαρακτήρες, που τους συναντά κανείς σε κάθε εποχή, μια και το γονίδιο του κουτσομπολιού υπάρχει από την απαρχή του ίδιου του ανθρώπου ως νοήμον ον.
Το «Χαμάμ Γυναικών» αποτελεί ύμνο στη δύναμη της γυναικείας φιλίας και αλληλεγγύης. Είναι έργο δύσκολο, σκληρό, ρεαλιστικό με ψήγματα ανθρωπιάς, ευαισθησίας, τρυφερότητας και χιούμορ που βουτάει στα άδυτα της γυναικείας ψυχής. Το χαμάμ φαντάζει σαν τη μήτρα, εκεί όπου οι ηρωίδες μπορούν να είναι ασφαλείς, να απολαμβάνουν κάθε λεπτό χαλάρωσης και ξεκούρασης, να αυτοπροσδιορίζονται και να συνειδητοποιούν τη σκληρή πραγματικότητα.
Στον απλό, λιτό, μα τόσο λαμπερό κόσμο του Χρήστου Δούλη, συναντά κανείς αυτό που λείπει πιο πολύ στις μέρες μας … αυθεντικότητα, ειλικρίνεια, αλήθεια. Με πάθος μοιάζει να κυνηγά τις μνήμες του παρελθόντος μέσα σε ένα μαγευτικό ιόνιο τοπίο, ζει με όλες του τις αισθήσεις τους δεσμούς που δένουν φίλους και εραστές, γονείς και παιδιά και μας παραθέτει την κατάθεση ψυχής ενός γνήσιου ανθρώπου.
Ο Luciano Morati ήταν Ιταλός συγγραφέας και ψυχολόγος, ο οποίος έγραψε το συγκεκριμένο παραμύθι για να μας απεικονίσει την πορεία της παιδικότητας έως την ωριμότητα. Το παραμύθι του Ιταλού συγγραφέα σκηνοθετεί ο Μιχάλης Κόκκινος, ο οποίος παίζει και το ρόλο του Νώε, ενός σοφού γάτου που προσπαθεί να καθοδηγήσει όλες τις υπόλοιπες γάτες του κήπου στο σωστό δρόμο. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να αποδώσει τέλεια το πνεύμα του δημιουργού του έργου και να μας εισάγει εντελώς στον κόσμο του παραμυθιού, καθώς και στο μήνυμα που θέλει να δώσει ο συγγραφέας μέσα από την ιστορία του.
Πανέξυπνα στημένες σκηνές και διάλογοι, δυνατή και ενεργητική παρουσία των ηθοποιών, έξυπνο στήσιμο, μικρές και μεγάλες εκπλήξεις από την αρχή ως το τέλος, κοντολογίς κανείς δεν πρόκειται να νιώσει την παραμικρή στιγμή ανίας καθ΄όλη τη διάρκεια του έργου. Το αντίθετο ακριβώς… θα ευχαριστηθεί με όλες του τις αισθήσεις από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό.
