Η ερμηνευτική προσέγγιση του Χρήστου Λιακόπουλου χαρακτηρίζεται από μια ατόφια ποιότητα, ενδεικτική της έμφυτης και ενστικτώδους φύσης ενός αξιόλογου ηθοποιού. Ενσαρκώνει επάξια και ολοκληρωμένα την φιγούρα του Αυτοκράτορα και η εξέλιξή του ως ρόλος φτάνει σε τέτοιο βαθμό, ώστε καθίσταται αδύνατο να φανταστείς κάποιον άλλο ερμηνευτή στην θέση του.
Ο «Ράφτης Κυριών» είναι μια ευφυής φάρσα που ξεγυμνώνει επιδέξια τον καθωσπρεπισμό, κάτω από τον οποίο συνηθίζει να κρύβεται η αστική κάστα. Αυτή την κατεύθυνση στηρίζει η εκδοχή του κυρίου Μυλωνά, η οποία αξίζει προσοχής από το φιλοθεάμον κοινό.
Η Στέλλα Μαρή ανεβάζει τον ερμηνευτικό της πήχη με έναν ρόλο- πρόκληση που χρειάζεται γερές υποκριτικές δομές για να υποστηριχτεί πειστικά, κάτι το οποίο καταφέρνει με περίσσια άνεση.
Χωρίς περιττές φανφάρες και με προσήλωση στην ακρίβεια και τον ρυθμό, που είναι ζωτικής σημασίας σε μια κωμωδία, ο κος Κλωνάρης απέδειξε την εμπειρία του στο συγκεκριμένο είδος, αλλά και την μαεστρία του.
Μια διαφορετική θεατρική πρόταση έρχεται να προσθέσει πινελιές μυστηρίου στα βράδια του Σαββάτου μας και να μας εισάγει στον κόσμο των καλά κρυμμένων μυστικών.
Η αινιγματική φιγούρα του Άμλετ απεικονίζεται σαν τη συμβολική απόδοση του κάθε ανθρώπου, ο οποίος συνειδητοποιεί την τραγική αντινομία της ύπαρξης και βαδίζει το δύσβατο εσωτερικό μονοπάτι που οδηγεί στην τελική απελευθέρωση.
Μέσα στα 90 λεπτά αυτής της παράστασης ο θεατής γίνεται ξανά παιδί κι έρχεται αντιμέτωπος με αισθήματα που είχε κρατήσει καλά θαμμένα μέσα του, σε κάθε χαρταετό που έβλεπε να πετά αμέριμνος στον ουρανό, σε κάθε κόκκινο μπαλόνι που του το πήρε άξαφνα ο αέρας.
Ο Σωτήρης Χατζάκης καταδύεται με ευκολία στον σκοτεινό κόσμο του χαρακτήρα του, προσδίδοντας στον Αυξέντιο μια ψυχαναλυτική διάσταση και πετυχαίνει να μας δώσει μια καλοδουλεμένη και καθηλωτική ερμηνεία.
Κείμενο εμβληματικό του 1990, γραμμένο με μαεστρία, συγγραφική ευφυΐα, εξαιρετικούς διαλόγους και λυρική γλώσσα, αποτυπώνει εύστοχα δύο διαφορετικούς κόσμους σκιαγραφώντας την αναπόφευκτη μάχη σ΄ένα πεδίο σύγκρουσης αρχών και αξιών. Ρημαγμένες ψυχές, ρημαγμένες καρδιές, ρημαγμένες ζωές, ρημαγμένος ο κόσμος μας και τα παράθυρα παραμένουν ερμητικά κλειστά από φόβο μήπως το φως φέρει μία νέα τυραννία, ένα νέο αργό θάνατο.
Το «Φιλί στα φτερά της» είναι ένα έργο που εξετάζει την αμφίδρομη σχέση θεάτρου και ψυχανάλυσης.
