Θέματα στην κατηγορία FEATURED

Τα λεφτά είναι σαν την κοπριά. Αν τα σκορπίσεις τριγύρω, κάνουν καλό. Αν τα μαζέψεις σ’ ένα σωρό, βρωμάνε απαίσια.

Αυτό που κάνει το «Φως του Γκαζιού» μια παράσταση πέρα από το κλασικό θρίλερ είναι η σύνδεσή του με την ίδια την πραγματικότητα. Το gaslighting –η έντεχνη διαστρέβλωση της αλήθειας, ώστε το θύμα να αμφισβητεί τη δική του αντίληψη– είναι κάτι που δεν περιορίζεται στη σκηνή. Ο Γιάννης Παπαδογιάννης επιλέγει έναν ρυθμό που αντανακλά την εσωτερική αναστάτωση της πρωταγωνίστριας: οι πρώτες σκηνές εκτυλίσσονται σχεδόν νωχελικά, δίνοντας έμφαση στη φαινομενικά συνηθισμένη καθημερινότητα, όμως όσο προχωρά η πλοκή, η αίσθηση της ασφυξίας κλιμακώνεται.

Η παράσταση “Να βγάλω τα ρούχα μου;” είναι ένας αυτοσχεδιαστικός μονόλογος αποτελούμενος από θραύσματα προσωπικών ιστοριών, παραμυθιών, φιλοσοφικών δοκιμίων, κινηματογραφικών στιγμιοτύπων και παράδοξων ειδήσεων.

Η θεατρική μεταφορά του έργου του Λουίτζι Πιραντέλλο “Έτσι Όπως Με Θες”, σε σκηνοθεσία Μαίρης Βιδάλη και μετάφραση-διασκευή του Γιώργου Δανεσή στο Διάχρονο Θέατρο αποτελεί μια τολμηρή απόπειρα να ζωντανέψει στη σκηνή η αινιγματική φύση της ανθρώπινης ταυτότητας. Το έργο, βαθιά φιλοσοφικό, ξεγυμνώνει τις κοινωνικές μάσκες και διερωτάται τι είναι αληθινό και τι κατασκευασμένο, τόσο στη ζωή, όσο και στη σκηνή.

Υπάρχουν πάντα κάποιοι θεοπάλαβοι γύρω μας. Χωρίς αυτούς, ο κόσμος θα ήταν πολύ βαρετός.

Η κεντρική ιδέα της παράστασης είναι τόσο τολμηρή όσο και αφοπλιστικά ειλικρινής: η εισβολή ενός “έξυπνου” ερωτικού βοηθήματος στις ζωές τεσσάρων γυναικών γίνεται η αφορμή για έναν απολαυστικό καταιγισμό ατάκας, χιούμορ και φιλοσοφικής αναζήτησης. Μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες, οι ηρωίδες – η εορτάζουσα δικηγόρος Μίνα, η δερματολόγος και τρεις φορές χήρα Φαίη, η εγκλωβισμένη στον γάμο της Κλειώ και η προσγειωμένη μοδίστρα Μαίρη – συνθέτουν ένα μωσαϊκό χαρακτήρων που ακροβατούν ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγική ειρωνεία.

Υπάρχουν παραστάσεις που λειτουργούν ως απλές αφηγήσεις και άλλες που γίνονται ταξίδια, ανασκαφές στο συλλογικό και ατομικό υποσυνείδητο. Το “Έγκλημα Λάθους” της Πολύνας-Ευτυχίας Γκιωνάκη, σε σκηνοθεσία της Στέβης Μπουζιάνη, ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι απλά μια θεατρική παράσταση· είναι μια κραυγή, ένας αναστοχασμός πάνω στην τέχνη, την εξουσία, τον φθόνο και τη μοίρα μιας γυναίκας που έζησε και πέθανε μέσα στις αντιφάσεις της Ιστορίας.

Η παράσταση “New Order” επιχειρεί να συνομιλήσει με τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, συνθέτοντας μια ατμοσφαιρική αφήγηση που συνδυάζει θεατρικές, κινηματογραφικές και χορογραφικές επιρροές. Το έργο σκηνοθετημένο με έντονη εικαστική προσέγγιση, διαμορφώνει έναν κόσμο όπου η εξουσία, η επιτήρηση και η ανθρώπινη αντίσταση συγκρούονται με οδυνηρό, αλλά ειρωνικό και ποιητικό τρόπο.

Το «Φονικό στα σκοτεινά» του Τόρμπεν Μπετς, υπό την αιχμηρή και διεισδυτική σκηνοθετική ματιά του Αλέξιου Κοτσώρη, μεταμορφώνει μια φαινομενικά απλή ιστορία μυστηρίου σε ένα υπαρξιακό θρίλερ εγκλεισμού, που απογυμνώνει τους χαρακτήρες από τις κοινωνικές τους μάσκες και τους παραδίδει ανυπεράσπιστους στο φως της αλήθειας. Το θέατρο Αγγέλων Βήμα γίνεται μια ιδιότυπη θεατρική σκακιέρα, όπου οι άνθρωποι – πιόνια παρασύρονται από τις δικές τους ανασφάλειες, ενώ η μοίρα δείχνει να κινεί αόρατα τα νήματα.

Οι άνθρωποι δεν σταματούν να παίζουνε επειδή γερνάνε. Γερνάνε επειδή σταματούν να παίζουνε.