Είδαμε την παράσταση ΚΑΠΟΥΤ του Νικολάι Άλντο
Οι άνθρωποι δεν σταματούν να παίζουνε επειδή γερνάνε. Γερνάνε επειδή σταματούν να παίζουνε.
Οι άνθρωποι δεν σταματούν να παίζουνε επειδή γερνάνε. Γερνάνε επειδή σταματούν να παίζουνε.
Μια παράσταση που είδα τυχαία, στο θέατρο Σημείο.
Ένα θέατρο, που τελικά έκρυβε ένα διαμάντι.
Έχουν περάσει ήδη τρεις μέρες από το βράδυ της παράστασης και ακόμα η σκέψη μου δονείται γύρω από αυτήν.
Στ’ αφτιά μου, έχω ακόμα το καλοδουλεμένο και κατ’ επέκταση αρτιότατο κείμενο της Χριστίνας Ματθαίου, η οποία έκανε και την σκηνοθεσία.
Ένα κείμενο που μιλάει κατ’ ευθείαν στην ψυχή. Παρουσιάζει αληθινές ερωτικές ιστορίες που περπάτησαν πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, μέσα σε αυτό το σύμπαν. Έρωτας και Σύμπαν, λοιπόν.
Δύο έννοιες αλληλεξαρτώμενες, Το σύμπαν και ο έρωτας, που εμπεριέχουμε όλοι μας. Μας αφορούν. Τις κοιτάμε πάντα με πάθος και δέος.
Το κλασικό έργο «Creditors» by August Strindberg είναι ένα έργο που, παρά το πέρασμα του χρόνου, εξακολουθεί να είναι πάντα επίκαιρο, διατηρεί την αιχμηρότητά του και χτυπά κατευθείαν στην καρδιά των ανθρώπινων σχέσεων, εξερευνώντας τη χειραγώγηση, τη συναισθηματική εξάρτηση και την εκδίκηση μέσα από ένα ερωτικό τρίγωνο γεμάτο ένταση. Η Έφη Κιούκη, με τη σκηνοθετική και ερμηνευτική της προσέγγιση, φέρνει το έργο στο σήμερα, αποκαλύπτοντας με οξύτητα και ψυχολογική ακρίβεια τις παθογένειες των ανθρώπινων σχέσεων.
Η παράσταση «Αριάδνη, ζώντας με Σχιζοφρένεια» είναι μια κραυγή που σπάει τη σιωπή γύρω από τα ψυχικά νοσήματα, αποδομώντας έτσι στερεότυπα και φόβους και προσκαλώντας το κοινό σε έναν διάλογο για την ψυχική υγεία με τρόπο που είναι ταυτόχρονα ευαίσθητος και ισχυρός. Η παράσταση αυτή μας υπενθυμίζει ότι ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, υπάρχει πάντα η δυνατότητα για φως και ελπίδα.
Η «Προδοσία» του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Βύρωνα Κολάση, ανεβαίνει στο Θέατρο της Ημέρας, προσφέροντας μια βαθιά και πολυεπίπεδη εξερεύνηση των ανθρώπινων σχέσεων και των λεπτών ισορροπιών που τις διέπουν. Το έργο μας καλεί να αναλογιστούμε τις συνέπειες των πράξεών μας και την αδυναμία μας να ξεφύγουμε από τις επιλογές μας.
Στο θεατρικό έργο «Μονόκλινο σε Μπουάτ», η Όλγα Στέφου μας προσκαλεί σε ένα βαθύ και πολυεπίπεδο ταξίδι στην ψυχή μιας γυναίκας που αντιμετωπίζει τις πιο σκοτεινές πτυχές της ύπαρξής της. Την παράσταση σκηνοθετεί η Άννα Χατζησοφιά, όπου εξερευνά με τόλμη θέματα όπως η κακοποίηση, ο βιασμός, η ψυχική και σωματική ασθένεια, καθώς και οι τραυματικές σχέσεις που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια.
Όταν το 1959, ο Ιονέσκο έγραφε το «Ρινόκερο» είχε ανάγκη να στηλιτεύσει, τη μισαλλοδοξία, τον τρόμος της απανθρωποποίησης και τέλος την έλλειψη ήθους που γεννάει …
Η UpstageProductions ανανεώνει το κλασικό έργο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, «CREDITORS» (Δανειστές), σε μια σύγχρονη και ανατρεπτική παράσταση, που αποκαλύπτει τις παθογένειες των τοξικών σχέσεων και των χειριστικών συμπεριφορών. Η παράσταση, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Έφης Κιούκη, ανεβαίνει στο Θέατρο «Από Κοινού» από 10 Φεβρουαρίου 2025 και θα παίζεται κάθε Δευτέρα στις 20:00 και Τρίτη στις 21:00 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Η θεατρική παράσταση “Κοιμώμενος Χαλεπάς – ο ΣΑΛόΣ άΓΙΟΣ”, σε κείμενο και μουσική του Άγγελου Ανδρεόπουλου και σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, δεν είναι μία απλή βιογραφική αφήγηση, αλλά μία σπουδή πάνω στην καλλιτεχνική ιδιοφυΐα και την ψυχική οδύνη, ένας σπαρακτικός θεατρικός μονόλογος που διεισδύει στα βάθη του ταραγμένου νου του Γιαννούλη Χαλεπά, του μεγάλου Έλληνα γλύπτη που έζησε μεταξύ της δημιουργικής έκστασης και της ψυχικής συντριβής.
Η παράσταση “Τα Πνεύματα του Χιλ Χάους”, σε σκηνοθεσία και θεατρική διασκευή της Ανδρονίκης Αβδελιώτη, αναβιώνει στη σκηνή ένα από τα πιο εμβληματικά ψυχολογικά θρίλερ του 20ού αιώνα. Το μυθιστόρημα της Shirley Jackson δεν αφορά μόνο τα παραφυσικά και απόκοσμα φαινόμενα, αλλά είναι μια σπουδή πάνω στον ανθρώπινο φόβο, τη μοναξιά και τις πληγές που κουβαλά ο άνθρωπος. Αυτήν ακριβώς την πολυεπίπεδη αφήγηση καταφέρνει να αποτυπώσει η παράσταση, με μια ατμόσφαιρα που παγώνει το αίμα και μια διαρκή ένταση που κατακλύζει τη σκηνή.