“Η Ανδρονίκη Αβδελιώτη, ξεχωριστά ταλαντούχα και έμπειρη στη δημιουργία ατμόσφαιρας μέσα από όλα τα θεατρικά που έχει σκηνοθετήσει ως τώρα, κατάφερε για άλλη μια φορά να μας εντυπωσιάσει με την έμπνευση και το ταλέντο της”.
H σκηνοθεσία του Θοδωρή Γκόγκου, σχεδόν διαχρονική, κατορθώνει να περάσει όλα τα μηνύματα του έργου, συγκινεί και μας παρασέρνει σαν καράβι στα ταραγμένα νερά της ρωσικής γραφειοκρατίας, από το κωμικό στο σοβαρό, από το πραγματικό στο φανταστικό, μέσα από την απεικόνιση μιας λαμπερής, βιομηχανικής κοινωνίας σε εκσυγχρονισμένη αποσύνθεση.
Εκείνο που ξεχωρίζει το θεατρικό που είδαμε, είναι η σύμπραξη και επιτυχημένη συνεργασία της δημιουργού του σεναρίου Βίλης Σωτηροπούλου και της εξίσου ταλαντούχας Κέλλυς Σταμουλάκη, η οποία μαζί με τη βοηθό της Άννα Μακρή, δημιούργησαν ένα υπέροχο αποτέλεσμα 100 λεπτών
Ο Νομπελίστας Βέλγος ποιητής, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Μωρίς Μαίτερλινκ, LesAveugles (Οι Τυφλοί, 1890)(29 Αυγούστου 1862 – 6 Μαΐου 1949). Σημαντικά και Συμβολικά έργα τα οποία ενώ είναι σαν ιστορίες παραμύθια, δεν είναι για μικρά παιδιά. Γεμάτα συμβολισμούς και σκοτάδι με νέους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες στα μαύρα ντυμένοι, και με μαύρες και άραχνες έννοιες οι τυφλοί τους οποίους είδαμε, να τριγυρνούν μέσα στο δάσος με την δική τους δυσκολία και να μην μπορούν να δουν, ούτε το φώς, ούτε να αγγιχτούν, μία μάνα τυφλή με το μωρό της που έβλεπε, και έκλαιγε, ένας αρχιερέας, ο οποίος παγωμένος βρίσκεται δίπλα τους ακουμπισμένος σε ένα δέντρο και ενώ ήταν για τους τυφλούς η σωτηρία τους, είχε πια πεθάνει, καμία ελπίδα πια να γυρίσουν στο μόνο μέρος που ένοιωθαν ασφαλείς , στο ίδρυμα, κάτι από ιδρυματισμό και την αναζήτηση της στέρησης της ελευθερίας μίας ομάδας η οποία δεν είχε την δυνατότητα να την ζήσει και ελλόχευε η καταστροφή.
Ο μελαγχολικός άνθρωπος, στον οποίο ισχυρότερος χυμός είναι η μέλαινα (μαύρη) χολή, είναι επιρρεπής στη μελαγχολία, στη θλίψη, στη δυσθυμία.
Το πιο όμορφο συνώνυμο του ρήματος «σε νοιάζομαι» είναι το ρήμα «στο δείχνω».
“Τα Καλύτερα έ(ρ)πονται” Ο Μάριος κλείνει τα 40 χρόνια του και βρίσκεται σε κρίση μέσης ηλικίας. Του φταίνε όλα: η γιορτή που διοργάνωσε η ξαδέρφη του, η έξοδο για διασκέδαση, η πείνα του, ο εαυτός του ο ίδιος.
Ξεχνάμε εύκολα τα εγκλήματα που εμείς μονάχα ξέρουμε. Γράφει η Φωτεινή Βαμβούκη Τι είναι ο τόπος του εγκλήματος; Είναι ο τόπος που διαπράττεται ένα έγκλημα. …
Μια φωνή, ένα πιάνο, μια ερμηνεία και ένα νήμα, ζητούν να ζυγίσουμε τα αέναα πάθη και τις ανομολόγητες σκέψεις που φορτίζουν τη ζωή, τις πράξεις, …
«διήγηΜας» = «είμαι ό,τι θέλω εγώ» Γράφει η Φωτεινή Βαμβούκη Οι γυναίκες πάνω των 5 ετών απαντούν άνετα σε ερωτήσεις, όπως: «Τι είναι μπάλα;» ή …
