Βρεθήκαμε στην παράσταση “Μάουζερ” του Heiner Müller, που παρουσιάζεται στο θέατρο της Σχολής Καλών Τεχνών. Είναι ένα έργο το οποίο γράφτηκε το 1970 και αναφέρεται στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1920.
Στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Ιλίου – Μελίνα Μερκούρη, η Εκπαιδευτική Θεατρική Ομάδα – θίασος “ΕΝ ΟΔΩ”, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον δρ. Αντώνη Σπ. Γάκη, παρουσίασε για πρώτη φορά την νέα της θεατρική παράσταση με τίτλο «Γέφυρα Ζωής» σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του δρ. Αντώνη Σπ. Γάκη. Πρόκειται για το ομώνυμο διδακτικό παραμύθι της εκπαιδευτικού Κατερίνας Ντάση.
Ο συγκλονιστικός, χειμαρρώδης μονόλογος της συγγραφέως Μπέτυς Μαγρίζου, βραβευμένος με κρατικό βραβείο το 2006, αποθεώνεται από την πολυτάλαντη ηθοποιό Στέλλα Παπαδημητρίου στον ρόλο της “Αρετής”, στο θέατρο “Αλκμήνη”.
Ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, «Το Γλυκό Πουλί της Νιότης», γραμμένο από τον κορυφαίο θεατρικό συγγραφέα Τέννεση Ουίλλιαμς, διασκευάζει και σκηνοθετεί η Νικαίτη Κοντούρη στο μεταφρασμένο κείμενο του Μάριου Πλωρίτη, στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη.
Βρεθήκαμε στο θέατρο “Ακάδημος” για να παρακολουθήσουμε την ξεκαρδιστική φαρσοκωμωδία “Οι Πρωταγωνίστριες” του Ken Ludwig, σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη.
Βρεθήκαμε στο “Θέατρο της Ημέρας” για να παρακολουθήσουμε την απολαυστική κωμωδία “Αποκάλυψη Βόμβα” σε σενάριο της Έλενας Συγγελάκη & Μαριλένας Χατζηνικολαίδη, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει η Ζωή Ρηγοπούλου.
«Το Κόκκινο Μελίσσι», ένα σύγχρονο αστυνομικό θρίλερ, γραμμένο από τον Δημήτρη Σίμο, παρουσιάζεται στο θέατρο “Πόλη”, με την σκηνοθετική υπογραφή του Απόστολου Σταυρόπουλου. Τόσο ο Νίκος Αναγνωστόπουλος, όσο και η Φαίη Ψωμαδάκη φαίνεται να έχουν δουλέψει πολύ τους ρόλους τους, ώστε να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό επί σκηνής.Το σκοτάδι και το ημίφως του φακού σε ορισμένα σημεία, (φωτισμός Σπύρος Ζάχαρης) εντείνουν την αίσθηση του μυστηρίου που επικρατεί καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης και που τελικά κορυφώνεται με το ανατρεπτικό τέλος…
Εννέα ηρωίδες ανεβαίνουν στην σκηνή και διηγούνται την ιστορία τους. Εννέα ιστορίες που στην πραγματικότητα πλέκουν μια και μοναδική. Η παράσταση ήταν μαχαίρι στην καρδιά. Ο χώρος αναδεικνύει τέλεια την σκηνοθεσία της Μαρίας Τσαρούχα. Πρόκειται για μία σκηνή σαν μικρό εξομολογητήριο, στην οποία ένιωθες λες και σου έκαναν μια προσωπική παράσταση, που μόνο κάποιοι “εκλεκτοί” θα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν.
Μία υπέροχη παράσταση για τη ζωή που δεν έζησα, για τα όνειρα, τις φαντασιώσεις και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Πρόκειται για μία παράσταση, όπου η σκηνή του θεάτρου γεμίζει άδειες καρέκλες και οι δύο ηθοποιοί συνομιλούν με τους αόρατους καλεσμένους τους.
Ερμηνευτικά, είναι από τις πιο συγκροτημένες θεατρικές παραστάσεις, απαρτιζόμενη από αξιόλογους ηθοποιούς που μέχρι και στην υπόκλιση καταλαβαίνει κανείς ότι χρειάζεται κάποια ώρα, ώστε να αποφορτιστούν και να γίνουν από «ρόλοι», ηθοποιοί. Και οι πέντε ηθοποιοί της παράστασης καταφέρνουν να κερδίσουν από τους θεατές “το συμπάσχειν”, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και ρόλου.
