Μέσα από την παράσταση που είδαμε, ερχόμαστε “αντιμέτωποι” με ισπανικούς όρους που ανήκουν στη σφαίρα του φλαμένκο, και στον πολύχρωμο, σχεδόν ψυχεδελικό κόσμο του Αλμοδόβαρ. Κυρίως όμως, συναντάμε για πρώτη φορά τους χαρακτήρες ενός drag theatre, και αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε να κάνουμε με σκληρά εργαζόμενους επαγγελματίες που κάνουν τη δουλειά τους. Και την κάνουν μάλιστα, πάρα πολύ καλά.
Η σκηνοθεσία του φαντασμαγορικού αυτού μιούζικαλ αποτελεί μια έκρηξη. Μια πολύχρωμη έκρηξη χρωμάτων, ξεκαρδιστικής πρόζας, μουσικής και εντυπωσιακού χορού. Όλα αυτά με εναλλαγές κοστουμιών και σκηνών, οι οποίες μας βυθίζουν όλο και πιο πολύ στην πλοκή και μεταφερόμαστε σε πιο παλιές εποχές που πολλοί από εμάς είχαν την τύχη να ζήσουν.
Η Anasa Art, για δεύτερη φορά, αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία παρουσίασης θεατρικών μονολόγων, δίνει την ευκαιρία σε κοινό και κριτικούς να έρθουν σε επαφή με το τόσο σημαντικό αυτό θεατρικό είδος.
Με έναν επιτυχημένο συνδυασμό δράματος και κωμωδίας, ρεαλισμού, υπερρεαλισμού και φαντασίας, μας παρουσιάζονται φανταστικοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, αποστασιοποιημένοι όμως εν μέρει από την πραγματική ζωή. Η όλη αίσθηση του έργου, δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για τα έργα και τις ημέρες ενός υποθετικού τόπου, με υποθετικούς ανθρώπους, μέσα όμως από εντελώς πραγματικές καταστάσεις.
Πρόκειται για ένα θεατρικό χωρίς κενά και τυχόν ελλείμματα στη διαχείριση του χρόνου και στην πλοκή, το οποίο κρατάει το ενδιαφέρον σταθερά επικεντρωμένο στην υπόθεση και στους πρωταγωνιστές από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Το στοιχείο της έκπληξης και του νοητικού παιχνιδιού, μαζί με τις σχεδόν ανάγλυφες ερμηνείες των πρωταγωνιστών, το καθιστούν μια άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση, την οποία τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Αν κάποιος επιθυμεί να χαθεί στους δαιδαλώδεις ψυχολογικούς δρόμους ενός φιλμ νουάρ, τότε η επιλογή του συγκεκριμένου θεατρικού είναι η καλύτερη. Αν και βασισμένο στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, αποτελεί ως θεατρική γραφή κάτι εντελώς νεωτεριστικό για τα ελληνικά δεδομένα. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να βλέπει κάποιος ένα έργο το οποίο ανοίγει πόρτες που κανείς δεν είχε σκεφτεί ότι ανοίγουν και άλλες που αν και είναι ανοιχτές, τελικά δεν οδηγούν πουθενά.
Σε κάθε περίπτωση, είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πάντρεμα σύγχρονου και κλασικού, καθώς σε μια θεατρική σκηνή συνδυάζονται με απόλυτη αρμονία μοντέρνα πρόζα με κλασική μουσική και τραγούδι. Ο σκηνοθέτης μας Ισίδωρος Σιδέρης, με τη συνεργασία του μαέστρου Φώτη Μιχαλάκη και με την επιτόπια παρουσία της Συμφωνικής Ορχήστρας και Χορωδίας του Δήμου ΑΘηναίων, στήνει για άλλη μια φορά, μια σκηνοθεσία η οποία απογειώνει και απογειώνεται.
Συνδυάζοντας τόσο κλασικά όσο και σύγχρονα στοιχεία, κατορθώνει να δημιουργήσει μια οπερέτα η οποία παντρεύοντας στοιχεία του παρελθόντος και του παρόντος, καθιστά τα μέτρα και τα σταθμά αυτού που θα ονόμαζα “σύγχρονη οπερέτα”.
Οι βραδιές οπερέτας στο θέατρο “Ολύμπια”, έχουν πάντοτε κάτι το μαγικό. Συνδέουν και συγχωνεύουν με απίστευτα επιτυχημένο τρόπο χρονικές στιγμές και δημιουργούν πολυδιάστατα και αξέχαστα έργα.
Tο Σάββατο 6 και Κυριακή 7 Απριλίου, στη θεατρική σκηνή του φιλόξενου Θεάτρου του Δημαρχείου Ηλιούπολης, πλήθος κόσμου συνέρρευσε προκειμένου να παρακολουθήσει μια τρυφερή ιστορία 4 φίλων που δοκιμάζουν και δοκιμάζονται μέσα από μια σχέση ζωής που καθορίζει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τελικά την πορεία προς το μέλλον όλων των πρωταγωνιστών μας.
Με πανέμορφο καλλιτεχνικό τρόπο, είδαμε τέσσερις δροσερές παρουσίες που ερμήνευσαν μια ολόκληρη θεατρική γκάμα: κωμωδία, δράμα,τραγούδι και χορός. Το τόσο πρωτότυπο και πανέξυπνο κείμενο, η ευφάνταση μουσικοθεατρική σκηνοθεσία, η έξοχη μουσική επιμέλεια και τα κομψά κοστούμια, έργο συνολικό της ομάδας, αποτελεί από μόνο του απόδειξη της φιλίας και συνεργασίας που διέπει τους τέσσερις αυτούς ταλαντούχους καλλιτέχνες!
Μέσα από μια παράσταση, που έμοιαζε σα ξεστρατισμένο όνειρο, γεμάτο χρώματα και μαγεία, σαν ένα παραμύθι με μουσική και χορό, γνωρίσαμε τον κόσμο των Τσιγγάνων και τα πάθη τους μέσα από μια παθιασμένη ιστορία αγάπης-μίσους-τυφλής εκδίκησης. Η Σοφία Φιλιππίδου που υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία, με τη βοήθεια της Σοφίας Καστρησίου, ξεκινώντας από το υπέροχο αυτό ,σχεδόν επαναστατικό για τα δεδομένα εκείνης της εποχής ,έργο του Παντελή Χορν, μας μεταφέρει σαν σε μαγικό χαλί, σε έναν άλλο κόσμο που μοιάζει να μην τον αγγίζει καμία εποχή και χρόνος.
Μια τέχνη που έχει την τόλμη και το όραμα να παρουσιάζει κάτι που ξεστρατίζει ,έχει τη δική της αξία και ομορφιά. Αρκεί να κάνει κάποιος το πρώτο βήμα προς αυτή. Η τέχνη, σε κάθε περίπτωση, ανταμείβει. Η “Μελάχρα” του Παντελή Χορν, σας περιμένει για να σας το αποδείξει ζωντανά!
Χάρη στην άριστα καλλιτεχνικά σκηνοθεσία του Νίκου Τουλιάτου, μπορεί η Άννα Μωραϊτου, ως ερμηνεύτρια, να ξεδιπλώσει σε όλο το βάθος της, μια εξαιρετική ερμηνεία η οποία δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Μέσα στα 40 λεπτά της παράστασης, μπόρεσε να αναβιώσει επί σκηνής, με ιδιαίτερα πειστικό τρόπο, ένα καλειδοσκόπιο αισθημάτων.
Με τις σκέψεις αυτές , και μέσα στο πνεύμα της παράστασης, καθώς φεύγαμε από το μπαράκι και κατηφορίζαμε προς την Ιπποκράτους, ένιωσα ότι κάθε γυναίκα είναι μέσα σε ένα τσέλο. Αν το τσέλο είναι το σώμα και η ψυχή της, ακόμα και ξεκουρδισμένο ή φθαρμένο ή κακοποιημένο, είναι η ταυτότητά της και πρέπει να παλέψει για να τη διατηρήσει. Ξεπερνώντας το φόβο και την αυτοτιμωρία.
Οι περίσσιες δυνατότητες των σκηνών του Εθνικού και τα μοναδικά – για την χώρα μας- μέσα του, εντυπωσιάζουν τον θεατή και το καθιστούν σίγουρα έναν από τους ιδανικότερους τόπους για να ανέβει μία τέτοια παράσταση.
