Με εξαιρετική σκηνοθετική και ερμηνευτική ταυτόχρονα μαεστρία, όντας ο γιατρός Στόκμαν, ο Φώτης Μακρής, μας συστήνει έναν πραγματικά σπάνιο θεατρικό χαρακτήρα, έναν επαναστάτη, πιστό στις ιδέες και στα ιδεώδη του, ο οποίος μάχεται για αυτά που θεωρεί δίκαια.
Οι μεταλλαγές στη διάθεση των ηθοποιών από τη μία στιγμή στην άλλη, είναι έντονες και απρόβλεπτες και δίνουν μία αυθεντική φινέτσα από κωμικοτραγικές καταστάσεις οικογενειακής σύμπνοιας, σε ένα έργο με άφθονα δραματικά στοιχεία και κοινωνικά μηνύματα για την ανθρώπινη ματαιοδοξία από τη μία, αλλά και το άγγιγμα ψυχής και την ευαισθησία των συναισθημάτων από την άλλη.
Πρόκειται για μία βαθιά ανθρώπινη και τρυφερή ιστορία μέσα από το βλέμμα ενός διαφορετικού, ιδιαίτερου ανθρώπου. Μία ωδή στην έννοια της ενσυναίσθησης και στη μοναδικότητα της ύπαρξης που ξεπερνά τους υφάλους του ασυνήθιστου και του ανοικείου, που στοχεύει στη διαβατήρια μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, την απομυθοποίηση, την ανάδειξη της πραγματικότητας χωρίς αυταπάτες και ψέματα. Μία καταπληκτική διαδρομή που εμπεριέχει τόλμη, ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση για την επιτυχημένη επίτευξη του στόχου μα και σκληρές αλήθειες που αναιρούν κάθε δεδομένο.
Ο Κοραής Δαμάτης, μας πρόσφερε τον απόλυτο τρόμο. Όλο το κοινό, ακίνητο, αμίλητο, σχεδόν χωρίς ανάσα, έζησε και είδε από κοντά τον Τζον Μέρρικ. Τον άνθρωπο-τέρας, τον άνθρωπο-ελέφαντα με την ξεκάθαρη ματιά και την αγνή καρδιά. Διεισδυτική ματιά, ωμός ρεαλισμός, τραγικότητα, ευαισθησία, έξυπνες εναλλαγές, συνδυασμός παλιού και μοντέρνου, ενδοσκόπηση, πνευματικότητα, λίγα από τα στοιχεία που δώρισε η σκηνοθεσία της παράστασης αυτής.
Στη συνέντευξη τύπου, η Βάσια Παναγοπούλου, με ιδιαίτερη συγκίνηση μας περιέγραψε τόσο την πρώτη της εμπειρία ως ερμηνεύτρια στα πρώτα της βήματα στον χώρο αυτό, όσο και τα προβλήματα, τις προκλήσεις και τις αντιξοότητες που αντιμετώπισε όταν αποφάσισε να αναστηλώσει με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Πάνου Πετρίδη στην κυριολεξία από τα θεμέλια, και να αναστήσει τον ιστορικό αυτό χώρο.
Γνωρίζοντας τον τόσο ξεχωριστό του τρόπο δημιουργίας μοναδικών θεατρικών σκηνών, (και ενθυμούμενη την περσινή του παράσταση “Μάνα”), μπορώ να πω αναμφιβόλως ότι και φέτος, ο Σταμάτης Πακάκης έκανε τη διαφορά. Φρέσκο, δροσερό, γεμάτο καυστικό χιούμορ, νεανικό, βαθύ και τολμηρό, το “550”, λέει τα πράγματα με το όνομά τους και δε χαρίζεται σε κανέναν.
Kινηματογραφικοί ρυθμοί κι εναλλαγές, χρήση προτζέκτορα, χορός και τραγούδι, δραματικός μονόλογος και κωμωδία, γέλιο και δάκρυ μαζί, ένα παιχνίδι ζωής μέσα σε ένα ξενοδοχείο στο οποίο συναντώνται ανθρώπινες ιστορίες και ο χρόνος μοιάζει να συρρικνώνεται και να περιστρέφεται σε αυτό που όλοι μας έχουμε νιώσει και θέλουμε να βιώσουμε: την αγάπη.
Η παράσταση «Lemon» είναι μία ολοκληρωμένη πρόταση με πληθωρική λυρικότητα που προσεγγίζει τις διαχρονικές αξίες τη ζωής, έτσι όπως μόνο το συναισθημα μπορεί να τις κατανοήσει. Είναι φτιαγμένη με όλα εκείνα τα ωραία υλικά που την καθιστούν παράσταση-εμπειρία. Άλλωστε, «Κανείς δεν είναι ξεγραμμένος, άμα έχει έτοιμη μία καλή ιστορία και κάποιον για να του τη διηγηθεί». Και ο Χιλιαεννιακόσια έχει πραγματικά μία απίστευτη ιστορία να διηγηθεί στο κοινό του. Τρέξτε να επιβιβαστείτε, μην χάνετε καιρό…το πλήρωμα του «Lemon» θα σας ανταμείψει κυριολεκτικά!
Συνέντευξη με τη θεατρική ομάδα “ΚΛΕΨύΔΡΑ” ι kallitexnes.gr είχαν τη χαρά να συνομιλήσουν με τα μέλη της θεατρικής ομάδας ΚΛΕΨύΔΡΑ, την οποία διαχειρίζεται ιδιαίτερα επιτυχημένα …
Η τόσο νεωτεριστική και εξαιρετικά πρωτότυπη σκηνοθεσία της Μάριας Φλωράτου θέτει ακριβώς αυτό το ερώτημα. “Ποιο είναι το αληθινό ποιόν μας; Τι μας κινεί και μας παρακινεί;”. Θα μπορούσαν να είναι κάποια απραγματοποίητα όνειρα, η έλλειψη και απουσία κάποιου, μια επιθυμία που ποτέ δεν εκπληρώθηκε, όλα όσα είχαμε φανταστεί ως παιδιά και κάπου στην πορεία του χρόνου τα λησμονήσαμε.
