Ένα τραγούδι που θα αγαπηθεί πραγματικά είναι εκείνο που θα αγγίξει την καρδιά και θα κάνει τον άλλο να χαμογελάσει. Ή ακόμα και να ξεκαρδιστεί στα γέλια. Ιδού το ταλέντο της Φλοράνς. Και της Ματθίλδης Μαγγίρα. Τόσο η θεατρική περσόνα όσο και η ίδια η ερμηνεύτρια, έχοντας ως όπλο ένα απίστευτο εκτόπισμα, είναι σε θέση να εκτοξεύσει στα ύψη μια παράσταση.
Από το πρώτο λεπτό κιόλας, μεταφερόμαστε αυτόματα σε ένα άλλο περιβάλλον και οπτική. Η παλιά ταινία αρχίζει να ξεθωριάζει, κι έχουμε μια νέα, φρέσκια, μοντέρνα παράσταση που είναι μεν η γνωστή μας Παριζιάνα, αλλά μια Παριζιάνα του 2019. Οπότε, γρήγορα αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε μπροστά μας κάτι εντελώς καινούργιο και μοναδικό, το οποίο αυτόματα θέτει σε ενέργεια την πιο ωραία αντίδραση: το γέλιο.
O σκηνοθέτης μας, έχτισε κομμάτι-κομμάτι τον χαρακτήρα ενός Άραβα μετανάστη και τον έφερε ενώπιόν μας για τη δίκη. Με τη μόνη διαφορά ότι ο δικαστής στέκεται πάνω στη σκηνή. Εμείς, ως ένορκοι, πρέπει να αποφασίσουμε ποιος τελικά είναι ο ένοχος. Είμαστε εκεί ως ετυμηγορία αλλά ταυτόχρονα είμαστε κι εμείς κατηγορούμενοι για φόνο εξ αδιαφορίας. Γιατί η αδιαφορία σκοτώνει ψυχές. Θα μπορέσουμε άραγε ν’ αθωωθούμε ποτέ ή όχι;
Ο σκηνοθέτης μας, Βασίλης Θεοδώρου, μπόρεσε με χειρουργικό σχεδόν τρόπο να μας περάσει σε μεγάλο βάθος όλο τον ψυχισμό των ηρώων του θεατρικού, μας έβαλε στη διαδικασία σκέψης και προβληματισμού, και μας άφησε ελεύθερους να εξάγουμε τα δικά μας συμπεράσματα και ερμηνείες. Θεατρική άδεια, την οποία την εκμεταλλευτήκαμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Η σκηνοθεσία αυτού του θεατρικού ανήκει στον Στέλιο Σπινθουράκη. Ένας νέος και ιδιαίτερα ταλαντούχος καλλιτέχνης, σε πλήρη συμφωνία μεν με το πνεύμα της συγγραφής αλλά κάνοντας ταυτόχρονα τις απαραίτητες προσθήκες, μπόρεσε να ζωντανέψει και με το παραπάνω, αυτό το έργο. Για να κυριολεκτούμε…μπόρεσε να το παραζωντανέψει! Δεν υπάρχει σημείο της παράστασης αυτής που να μη συνοδεύεται με το πιο πηγαίο γέλιο ή το μεγαλύτερο αίσθημα έκπληξης.
Ευρηματικός, καινοτόμος, δυναμικός, μοντέρνος και πάντοτε σοβαρός και επίκαιρος στον τρόπο που αντιμετωπίζει τον κόσμο και τις κοινωνικές καταστάσεις, ο Βαγγέλης Παπαδάκης, δίνει μαθήματα πρωτοτυπίας και ανώτερης καλλιτεχνικής ποιότητας με αυτήν εδώ την προσπάθειά του.
Με έναν μαγικό μα ταυτόχρονα τόσο ρεαλιστικό τρόπο, η διασκευή και προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα, ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχής. Στο θεατρικό σανίδι, είχαμε μπροστά στα μάτια μας μια ελληνική παρέα, ένα βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι, να παίζει μια λίαν ειλικρινή και ταυτόχρονα επικίνδυνη για τις σχέσεις, παρτίδα. Ή στοίχημα. Δείτε το όπως θέλετε…
Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, σε μετάφραση, απόδοση και σκηνοθεσία, μοιάζει να προχωράει την ουσία του έργου ένα βήμα παραπέρα. Το βαγόνι του τρένου, με την κίνηση και τα εναλλασσόμενα φώτα που σηματοδοτούν τις στάσεις, μοιάζει να κινείται σε μια χρονική λούπα που φέρνει αντιμέτωπο ξανά και ξανά το λευκό με το μαύρο.
Κάνοντας χρήση όλων των διαθέσιμων μέσων, με ζωντάνια, κέφι και μεγάλη φαντασία, ο Ηλίας Καρελλάς, έφτιαξε μια παράσταση που είναι προορισμένη για τις καρδιές όλων των νέων παιδιών. Και όχι μόνο. Είναι ένα ταξίδι στην ομορφιά της τέχνης και της ανθρώπινης καρδιάς.
Νεωτεριστική οπτική μέσα από ένα έργο περασμένου αιώνα, μοντερνισμός, γρήγορες εναλλαγές, κωμικές ανατροπές, συναισθηματικά αδιέξοδα, σκηνές φορτισμένες με συγκίνηση και κυρίως με αέναο χιούμορ, ο σκηνοθέτης μας, με τη βοήθεια της Τζωρτζίνας Κώνστα, έχτισε ένα γερό οικοδόμημα. Μια πραγματική απόλαυση να θαυμάζει κανείς το έργο αυτό επί σκηνής!
