Μέσα από ένα θέαμα που παντρεύει black humor, ρεαλισμό μαζί με μια γερή μείξη φαντασίας, κοινωνικό προβληματισμό και χρησιμοποιεί κούκλες βιτρίνας και φαντάσματα, η συγγραφέας και σκηνοθέτιδα Στέβη Κούβαρη Μπουζιάνη, κατορθώνει να περάσει πολλά μηνύματα που αφορούν τη γυναίκα. Κάθε γυναίκα. Ανεξάρτητα ηλικίας, οικονομικής επιφάνειας, επαγγέλματος, εμφάνισης.
Η σκηνοθέτιδα της παράστασης Χρύσα Καψούλη, στήνει μια σύγχρονη, σχεδόν ποιητική ελεγεία γεμάτη βαθιά νοήματα και ιδέες που κινούνται στη σφαίρα της πολιτικής φιλοσοφίας. Μέσα από δαιδαλώδεις συζητήσεις που όσο εξαπλώνονται άλλο τόσο τονίζουν τα αδιέξοδα, μας προσφέρει μια απόλυτα σοβαρή, βαθιά φιλοσοφημένη παράσταση.
Η σκηνοθεσία του Ζαχαρία Ρόχα, ξεκινώντας από τα τεράστια ψυχολογικά βάθη και αδιέξοδα του συγγραφέα μας προσφέρει ένα τέλεια μελετημένο, αναλυτικό και βαθύ αποτέλεσμα. Με αμεσότητα, νατουραλισμό και αναλυτική ματιά, ο σκηνοθέτης μας κατορθώνει να ζωντανέψει με απόλυτη επιτυχία τόσο την επιφάνεια όσο και όλες εκείνες τις υπόγειες, τεράστιες δυνάμεις που κινούν τον κάθε ήρωα του θεατρικού.
H Kάρμεν Ρουγγέρη, αφήνοντας το ταλέντο και την φαντασία της ελεύθερη, σκηνοθετεί ένα ρώσικο παραμύθι και μας φέρνει σε επαφή με την κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα μιας μακρινής χώρας, πλούσια σε πολιτισμό, τέχνη και κυρίως…. γεμάτη από εκπληκτικά παραμύθια με ήρωες, παλάτια με τσάρους, χωρικούς, περίεργα πλάσματα, μάγισσες και εξωπραγματικούς κόσμους.
Γνωρίζοντας ήδη την υψηλή ποιότητα της κάθε του σκηνοθετικής προσπάθειας, μπορούμε μετά βεβαιότητας να πούμε ότι και αυτή τη φορά ο Κώστας Μπάρας, πρόσφερε ό,τι καλύτερο στο κοινό του. Από την αρχή ως το τέλος, μια εξαιρετική παράσταση, την οποία τη συνιστούμε ανεπιφύλακτα. Θερμά συγχαρητήρια και μπράβο στον τόσο ταλαντούχο και εφευρετικό αυτό δημιουργό.
Παρακολουθήσαμε ένα θεατρικό που μας κράτησε με κομμένη την ανάσα από την πρώτη στιγμή ως την τελευταία. Δεμένη πλοκή, ένταση, κινηματογραφικοί ρυθμοί, μιάμιση ώρα θέασης σε ρόλο δικαστή και κατηγορούμενου ταυτόχρονα. Από τις πιο δυνατές παραστάσεις που είχαμε την τύχη να δούμε. Εξαιρετικό αποτέλεσμα, άριστη σκηνοθετική οπτική και ερμηνείες.
Ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Παπαδόπουλος, δημιουργεί ένα δυναμικό πεδίο μάχης στη σκηνή του πολυχώρου Vault. Με μαύρο χιούμορ, ένταση, θυμό, γέλιο και δάκρυ, δημιουργική έκσταση και συγκίνηση, και μέσω μιας καλλιτεχνικής αντιδικίας, φέρει στην επιφάνεια όλες τις διακυμάνσεις της ανθρώπινης επικοινωνίας.
Με τη σωστή χρήση του χρόνου και όλων των λοιπών σκηνοθετικών μέσων, η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη μπόρεσε μέσα στα ογδόντα λεπτά της παράστασης να μας περάσει μια ολόκληρη εποχή και ταυτόχρονα παρουσίασε την Τζένη και τον Καρλ Μαρξ με τα πιο ανθρώπινα χρώματά τους. Ένα εξαιρετικό έργο, δοσμένο με σαφήνεια και μεστότητα και κυρίως, ανώτατη ποιότητα.
Μέσα από το θεατρικό μας και την παρέα αυτή των τεσσάρων παιδιών, είδαμε σα σε σκηνή από ταινία το μέγεθος της ανθρώπινης ψυχής. Μάθαμε για άλλη μια φορά πόσο εύκολα ο άνθρωπος μπορεί να γίνει υπάνθρωπος ή και υπεράνθρωπος, ήρωας. Είδαμε ότι η ανθρώπινη φύση είναι παντοδύναμη. Μπορεί να επιδείξει τη μεγαλύτερη δύναμη, μπορεί να γίνει ηρωϊκή και αθάνατη. Μπορεί όμως να μοιράσει εξίσου εύκολα, θάνατο, μίσος και εφιάλτη, καθιστώντας τον άνθρωπο, το πιο τρομακτικό είδος στον πλανήτη.
Ο λόγος της αμερικανίδας λογοτέχνιδας, σε μια επιτυχημένη θεατρική διασκευή και με μια σκηνοθεσία η οποία συνδυάζοντας με μοντέρνο τρόπο την τρισδιάστατη προβολή με την κλασική θεατρική πλοκή, έχει ως αποτέλεσμα μια υπέροχη παιδική παράσταση. Ένα δημιούργημα που αξίζει να το παρακολουθήσει κάποιος προκειμένου να μπει σε διαδικασία σκέψης και να πάρει μαθήματα ζωής.
