Θέματα με την λέξη κλειδί ΚΡΙΤΙΚΗ

«Ο Ιατροδικαστής ή Στη μνήμη της Έλλης Λαδά» είναι ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που αποτίνει φόρο τιμής στην γκρεμοτσακισμένη, καταρρακωμένη Ελλάδα, που συνθλίβεται καθημερινά από κάθε λογής διαφθορά. Είναι η υπεράσπιση της μίας και μοναδικής αλήθειας που δεν εξυπηρετεί συμφέροντα και στέκει αλώβητη σε όποια σειρήνα βρεθεί στο διάβα της. Είναι ένα έργο πολυσύνθετο, ευθύβολο, αιχμηρό, επίκαιρο, διαχρονικό, ρεαλιστικό, αληθινό που δεν χαρίζεται και δεν κωφεύει. Ένα άκρως φιλοσοφικό κείμενο με πολιτικοκοινωνικές προεκτάσεις και ποιητικά στοιχεία, με λόγο πυκνό και ευφυή, με δράση και αφήγηση που δεν χαϊδεύει τα αυτιά και δεν εξυπηρετεί συμφέροντα.

Η παράσταση αυτή ξεκλειδώνει το υποσυνείδητο. Ανοίγει το σκοτεινό δωμάτιο που όλοι ρίχνουμε τους φόβους, τις σκέψεις που δεν έχουν λογική, τα μικρά πράγματα που τείνουμε να αγνοούμε και θέλουμε να ξεχάσουμε, τις επιθυμίες μας που δεν τολμάμε να αναφέρουμε. Κάποια στιγμή ο Ύπνος φέρνει το όνειρο, κάποιες στιγμές μνήμες ξεπηδούν άξαφνα και ρίχνουν φως στο σκοτεινό αυτό δωμάτιο.

Οι ηθικές αξίες μεταβάλλονται ή χάνονται… τα στεγανά μιας κοσμοθεωρίας ραγίζουν και σπάνε και ο άνθρωπος βρίσκεται μετέωρος στο κενό. Σαν ξεστρατισμένο βέλος μοιάζει να περιπλανιέται τυφλά στο διάστημα του άχρονου χρόνου, ψάχνοντας να βρει το ιδανικό του. Κάποια στιγμή όμως απλά παγώνει και γίνεται άγαλμα. Φορά μια μάσκα και υποδύεται τον ζωντανό-νεκρό. Το μόνο του ιδανικό είναι το λευκό φόρεμα της Οφηλίας.

Οι δυο μας αδερφές είναι ουσιαστικά ο καθρέφτης η μία της άλλης. Κατασπαράζουν και κατασπαράσσονται, αγαπούν και αγαπιούνται, σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται μέσα σε έναν άρρηκτο δεσμό, που δημιουργεί το κοινό αίμα. Όλο το παραπάνω διανθισμένο με άφθονο χιούμορ και γέλιο κάποιες στιγμές, τρυφερότητα και αδελφική αγάπη. Η αγάπη πάντα συγχωρεί, πάντα προχωρά μπροστά ακόμα κι αν την κυνηγά το παρελθόν.

Η συγκεκριμένη παράσταση ως παρουσίαση, φέρνει τον πολυτελέστερο αέρα του εμπορικού θεάτρου, δεν είναι όμως κενή σε περιεχόμενο. Οι ερμηνείες είναι υπέροχες απ’ όλους ανεξαιρέτως τους ηθοποιούς. Βρίσκονται πλήρως μέσα στο πνεύμα της παράστασης που ανεβάζουν.

Εκείνο που κάνει τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη να ξεχωρίζει τόσο πολύ, πέραν των αδιαμφισβήτητων σκηνοθετικών του τεχνικών, είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζει συναισθηματικά το κάθε έργο και το φέρνει στην αγκαλιά του κοινού, αγγίζοντας το με έναν βαθύ και ουσιαστικό τρόπο. Ο Γιώργος Βάλαρης ξέρει να μοιράζει απλόχερα συναισθήματα. Η αμεσότητα, με την οποία ο κάθε πρωταγωνιστής του μιλά κατευθείαν στην καρδιά, είναι μεθυστική και ταυτόχρονα μαγευτική.

Κανείς ποτέ δε θα καταλάβει απόλυτα τους δαιδαλώδεις δρόμους της πολιτικής. Η πολιτική, όπως και το θέατρο, έχει τους δικούς της κανόνες. Με τη μόνη διαφορά ότι με τη συμβολή του θεάτρου, γίνεται κάποιος καλύτερος άνθρωπος. Δε θα το έλεγα αυτό για την πολιτική…

Ο χορός του θανάτου είναι μια σατανική κωμωδία με παράφορο μίσος, άπλετο πόνο, διάχυτη δυστυχία, ατελείωτες στιγμές σαρκασμού και γκροτέσκας έκστασης. Στον φρενήρη θανατερό χορό, που φαντάζει σαν οδυνηρό επικείμενο τέλος, υποτάσσονται ρυθμικά ο Άκις Βλουτής, η Δήμητρα Χατούπη και ο Βασίλης Ευταξόπουλος σαν ακροβάτες ενός σκοτεινού και υποταγμένου υποσυνείδητου. Η αξία της ζωής είναι να διαγράφουμε λάθη του παρελθόντος… δεν είμαστε καταραμένοι, είμαστε μόνοι και χαμένοι…

Το έργο αυτό δένει αριστουργηματικά το παρελθόν με το παρόν, μπλέκει την ανθρώπινη ψυχή σε γνώριμες καταστάσεις, διανθισμένες με άφθονο γέλιο και χιούμορ και όμως… κατορθώνει να προβληματίσει τον θεατή για το αν υπάρχουν τέλειες, αληθινές σχέσεις αμοιβαίας αγάπης. Ή μήπως όλα τελικά στη ζωή είναι ένας συμβιβασμός και η ευτυχία είναι μια μορφή συνθηκολόγησης σε αυτό που μπορεί τελικά να προσφέρει ο ένας στον άλλο;

Το «Soulmates» είναι μια παράσταση που έχει τις ρίζες της βαθιά στις ανθρώπινες σχέσεις, δανειζόμενη χαρακτηριστικά από το σύγχρονο ελληνικό τοπίο με τέτοιο τρόπο που η οικειότητα τόσο με τους χαρακτήρες, όσο και με τις καταστάσεις να κρίνεται αναπόφευκτη.